หลินอวิ๋นเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จ้องเขม็งไปที่เหอลี่ฉุน "นายบอกว่า แม่แท้ ๆ ของหลานชายคนโตของฉัน หาเจอแล้วเหรอ"
"ไอ้ลูกคนนี้ ทำไมไม่บอกแม่ก่อนหน้านี้!"
"ดีจริง! ดีจริง แม่จะรีบแจ้งให้คนในตระกูลรู้เดี๋ยวนี้ จัดงานแต่งให้พวกนายสองคนทันที!"
หลินอวิ๋นดีใจเกินจะเก็บไว้จริง ๆ
ถ้าหาแม่แท้ ๆ ของหลานชายคนโตเจอเร็วกว่านี้ เธอคงไม่ต้องคอยหาเมียให้เหอลี่ฉุนทุกสามวันห้าวันหรอก
ในใจของหลินอวิ๋น เธอยังคงรู้สึกเสมอว่า การที่หลานได้อยู่กับแม่แท้ ๆ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ตอนที่หลินอวิ๋นกำลังจะกดโทรศัพท์แจ้งคนในตระกูล
เหอลี่ฉุนถึงได้เอ่ยปากห้ามอย่างจนใจ "แม่ครับ เมื่อกี้ผมไม่ได้บอกว่าเจอตัวแล้วสักหน่อย"
หลินอวิ๋น "......"
รอยยิ้มของเธอแข็งค้างบนใบหน้า หลินอวิ๋นเริ่มไม่สบอารมณ์ "ไอ้ลูกคนนี้ จงใจแกล้งให้แม่ดีใจเล่นเหรอ ยังไม่เจอตัวนายจะพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ทำไม"
หลินอวิ๋นทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหงุดหงิด "แต่นายก็หามาสี่ปีแล้วนะ ต่อให้เป็นผีเสื้อสักตัวก็คงหาเจอแล้ว บอกหน่อย แม่ของหลานฉันคงไม่..."
พูดถึงตรงนี้
หลินอวิ๋นเพิ่งนึกได้ว่าหลานยังอยู่ตรงหน้า เลยหุบปาก ไม่พูดต่อ