เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
ศิษย์น้องเล็กอยู่ต่างประเทศมาตลอดหลายปีนี้ จะมีเวลาไปมีลูกกับเหอลี่ฉุนได้ยังไง
พอปลอบใจตัวเองเสร็จ เซี่ยเฟ่ยก็เกิดอาการอยากรู้ขึ้นมาทันที "ศิษย์น้องเล็ก นี่เธอมีลูกเร็วเกินไปแล้วนะ สามีเธอล่ะ? ไม่เห็นเธอเล่าให้ฟังเลย"
เจอคำถามนี้เข้าไป
รอยยิ้มบนหน้าเสิ่นเพียนจือก็หุบลง "พี่ศิษย์ กินข้าวเถอะค่ะ"
เซี่ยเฟ่ยกระพริบตา มองออกว่าเสิ่นเพียนจือไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อชัด ๆ เขาก็เลยหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วข้ามไป
กับข้าวมาแล้ว
เหอเสี่ยวเทียนถอดหน้ากากอนามัยออกอย่างไม่เต็มใจ สายตาคู่หนึ่งมองเซี่ยเฟ่ยอย่างระมัดระวัง
แต่ว่า
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
เซี่ยเฟ่ยแทบไม่ได้สนใจเหอเสี่ยวเทียนเลย
ยังไงเสิ่นเพียนจือก็เป็นหมอประจำตัวคุณหนูน้อยตระกูลเหอ เด็กคนนี้แอบหนีมาเอง แล้วถูกเสิ่นเพียนจือพามากินข้าวด้วยกัน ก็ไม่ได้มีอะไรน่าสงสัย
เพราะงั้น เซี่ยเฟ่ยเลยไม่ได้คิดอะไร
เห็นเซี่ยเฟ่ยไม่สนใจตัวเอง เหอเสี่ยวเทียนก็แอบถอนหายใจโล่งอก ตั้งหน้าตั้งตากินหม้อไฟ
เซี่ยเฟ่ยสั่งน้ำซุปมะเขือเทศหม้อหนึ่ง กับน้ำซุปเผ็ดอีกหม้อ
เสี่ยวเทียนเงียบไปอีกครั้ง
ทำยังไงดี เขาแพ้มะเขือเทศ แล้วก็เพราะกระเพาะกับลำไส้ค่อนข้างบอบบาง เลยกินเผ็ดไม่ได้เหมือนกัน
ลังเลอยู่พักหนึ่ง เสี่ยวเทียนก็ก้มหน้ากินโจ๊กในถ้วย ไม่คิดจะกินหม้อไฟแล้ว
เสิ่นเพียนจือคีบเนื้อแกะแผ่นบางที่ล้วงขึ้นมาจากหม้อน้ำซุปมะเขือเทศใส่ลงในจานของเสี่ยวเทียน