"คุณคิดว่าฉันจะทำอะไรเขาได้?"
เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก จ้องมองเสิ่นเพียนจือ: "หื้ม?"
เสิ่นเพียนจือแอบชำเลืองมองรอยบนไหปลาร้าของเซี่ยเฟ่ยด้วยหางตา คิดอยู่นาน ก่อนเอ่ยปาก: "บอกไม่ชัด"
ถึงตอนนี้ คนในที่นั้นถึงได้สังเกตว่าบนคอของเซี่ยเฟ่ยมีรอยแดงที่น่าสงสัย
สายตาของกลุ่มคนดูดราม่า ตอนนี้ที่มองไปทางเหอลี่ฉุน เริ่มเปลี่ยนเป็นแฝงนัยยะ
เซี่ยเฟ่ยหน้าซีด รีบปิดคอเสื้อตัวเอง จ้องเหอลี่ฉุนอย่างตกตะลึง: "คุณทำอะไรฉัน?"
ทั้งห้อง สายตาของทุกคน ในชั่วพริบตา รวมไปที่ตัวเหอลี่ฉุนทั้งหมด
เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก ใบหน้าเริ่มคล้ำลงแล้ว
สายตามองไล่ขึ้นลงบนตัวเซี่ยเฟ่ย เห็นได้ชัดว่าแฝงความรังเกียจ
สัมผัสได้ถึงสายตาอีกฝ่าย เซี่ยเฟ่ยยิ่งโมโหปนอับอาย: "เหอลี่ฉุน คุณหมายความว่าไง?"
"เปล่า อีกวันจะซื้อกระจกให้ชุดนึง แล้วคุณจะรู้เองว่าฉันหมายความว่าไง" สีหน้าเหอลี่ฉุนกลับมาเป็นปกติแล้ว สายตามองไปที่เสิ่นเพียนจือที่กำลังกลั้นยิ้ม เลิกคิ้วถาม: "สนุกนักเหรอ?"
"แค่นั้นแหละ พอใช้ได้" เสิ่นเพียนจือเก็บรอยยิ้มในแววตา จากนั้นก็หยิบสเปรย์กันยุงขวดหนึ่งออกจากกระเป๋า ยัดใส่เซี่ยเฟ่ย: "บางทีคุณอาจจะต้องการสิ่งนี้มากกว่าฉัน"
เสิ่นเพียนจือเป็นคนที่ยุงไม่กัดตั้งแต่เด็ก
แทบไม่เคยมีประสบการณ์ถูกยุงกัด
สเปรย์กันยุงในกระเป๋าขวดนี้ เตรียมไว้ให้เด็กสองคน
แต่เธอรู้สึกว่า ตอนนี้เซี่ยเฟ่ยน่าจะต้องการมันมากกว่า
แววตายิ้มๆ ชำเลืองมองรอยแดงบนไหปลาร้าเซี่ยเฟ่ย ที่จริงเธอเห็นมานานแล้วว่านี่ไม่ใช่รอยจากอะไรน่าอาย แต่เป็นรอยยุงกัดต่างหาก
แต่ตอนที่เห็นสีหน้าพี่ศิษย์เมื่อครู่นี้ เธอก็อดแกล้งเล่นไม่ได้
กระแอมหนึ่งที เสิ่นเพียนจือทำสีหน้าเป็นจริงเป็นจัง หันไปทางเหอลี่ฉุน: "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?"
"ฉันให้คนเตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว กินข้าวกันก่อนเถอะ" เหอลี่ฉุนเงยหน้ามองพนักงานในออฟฟิศที่มาทำงานตั้งแต่เช้า แล้วพูดเสียงเรียบ: "ทุกคนกินด้วยกันเลย"
พูดจบ
นอกออฟฟิศ บริกรเข็นรถอาหารเช้าเดินเข้ามา
ตอนแรกทุกคนตั้งใจว่าจะไม่กินอาหารเช้า
ตอนนี้ พอได้กลิ่นหอมที่ลอยมาจากรถเข็น หลายคนท้องก็ร้องเรียกตามสถานการณ์