คำพูดของพนักงานเสิร์ฟสองคนลอยเข้าหูเหอลี่ฉุนอย่างชัดเจน
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปทางพนักงานสองคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ "ที่พวกคุณพูดเมื่อกี้ พูดอีกทีสิ"
พอได้ยินคุณเหอเอ่ยปาก
พนักงานเสิร์ฟสองคนถึงกับเหงื่อตก คุณเหอนี่หูดีเกินไปแล้วนะ เมื่อกี้พวกเขาก็พูดเบามากแล้ว
กลัวคุณเหอจะโมโห พนักงานเสิร์ฟสองคนรีบขอโทษ "ขอโทษครับประธานเหอ พวกเราไม่ควรไปรบกวนมื้ออาหารของคุณ"
"พวกคุณสองคนยังยืนเซ่ออยู่ทำไม ยังไม่รีบออกไปอีก! กวนอารมณ์ประธานเหอ พวกคุณรับผิดชอบไหวหรือไง!" ผู้จัดการโรงแรมตำหนิพนักงานเสิร์ฟสองคนจบ ก็รีบยิ้มแย้มมองเหอลี่ฉุน พยายามเปลี่ยนเรื่อง "ประธานเหออย่าโกรธเลยนะครับ ถ้าเสียอารมณ์ตอนกินข้าวนี่แย่เลย เดี๋ยวผมจะให้คนส่งพวกเขาไปอบรมใหม่ทีหลัง!"
คิ้วของเหอลี่ฉุนขมวดขึ้นเล็กน้อย สายตามองข้ามผู้จัดการโรงแรมไป จ้องเขม็งที่พนักงานเสิร์ฟสองคนนั้น "ไม่ได้ยินที่ผมพูดหรือไง? พูดซ้ำสิ่งที่พวกคุณพูดเมื่อกี้อีกครั้ง"
พนักงานเสิร์ฟสองคนนั้นงงไปหมดแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าประธานเหอหมายความว่ายังไง
แต่ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเหอลี่ฉุน จึงรีบพูดซ้ำสิ่งที่พวกเขาเพิ่งกระซิบกันเมื่อครู่อีกครั้งอย่างว่าง่าย
หลังจากพูดถึงเด็กคนที่หน้าตาคล้ายกับคุณหนูน้อยมาก พนักงานเสิร์ฟสองคนจับใจความของเหอลี่ฉุนไม่ได้ จึงรีบเสริม "จริง ๆ ก็ไม่ได้เหมือนขนาดนั้นหรอกครับ เมื่อกี้ผมคงดูผิดไปแน่"