เจอผู้หญิงคนนี้สองครั้งภายในวันเดียว ลูกสาวของผู้หญิงคนนี้ก็สองครั้ง
เหอลี่ฉุนไม่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ
หลังจากคำพูดของเหอลี่ฉุนจบลง เสี่ยวเทียนที่ซบไหล่เขาไม่ยอมโผล่หน้ามาตลอดก็เงยหน้าขึ้นในที่สุด
เสี่ยวเทียนกอดคอเหอลี่ฉุนแน่น ดวงตากลมดำขลับมีน้ำตาคลอเบ้า เขามองตามแผ่นหลังของเสิ่นเพียนจือที่เดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ รู้สึกน้อยใจเหลือเกิน
เขาก็อยากให้หม่ามี๊กอดเหมือนกัน......
จนกระทั่งเงาร่างของเสิ่นเพียนจือหายลับไปจากสายตา เขาถึงดึงสติกลับมาอย่างเหงาหงอย แล้วเอนซบอกับไหล่เหอลี่ฉุนอีกครั้งตามเดิม
ผู้จัดการห้องโถงเป็นชายหนุ่มอายุไม่ถึงสามสิบปี สวมสูทสีดำพิมพ์โลโก้โรงแรม ยืนรออยู่ด้านข้างตั้งนานแล้ว
พอเห็นเหอลี่ฉุนปรากฏตัว ก็รีบเข้ามาประจบติด ๆ ทันที: "ประธานเหอ เชิญตามผมมาทางนี้ครับ!"
เหอลี่ฉุนไม่ตอบอีกฝ่าย สายตากวาดมองแขกที่ทยอยออกจากงานอยู่ประปราย: "ผมไม่ได้บอกให้พวกคุณเคลียร์พื้นที่ให้หมดภายในสิบนาทีหรือไง?"
เขารับไม่ได้กับประสิทธิภาพของโรงแรม
หลังผู้จัดการโรงแรมเหงื่อเย็นผุดวาบในทันที ฝืนยิ้มประจบ เอ่ยปากอย่างเก้อเขิน: "ประธานเหอครับ ก็คือมีแขกบางส่วนไม่ยอมออกทันทีเลยจริง ๆ ... ครับ ก็เลย เลย..."
"โง่จริง มัวอธิบายอะไรอยู่ คราวหน้าอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก เข้าใจไหม!" จ้าวหลิงเฟยง้างมือทุบหัวผู้จัดการโรงแรมดังปั้กหนึ่งที แล้วถลึงตาใส่: "รีบพาไปเดี๋ยวนี้!"
"ครับ ๆ ๆ เชิญตามผมมา..." ผู้จัดการโรงแรมก้มหัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก แล้วรีบเดินนำไปข้างหน้า