หลินอวิ๋นก็ตะลึงไปเหมือนกัน
หลินอวิ๋นที่เฝ้ามองหลานรักเติบโตมาตั้งแต่เล็ก แม้แต่ตอนนี้ก็ยังงุนงงอยู่บ้าง
เสี่ยวเทียนอยากตามหาแม่แท้ ๆ มากแค่ไหน หลินอวิ๋นรู้มาตลอด
และเพราะเหตุนี้เอง หลินอวิ๋นถึงไม่เคยขัดขวางเรื่องที่เหอลี่ฉุนตามหาแม่แท้ ๆ ของเสี่ยวเทียน
ยิ่งไปกว่านั้น เธอเตรียมใจไว้แล้ว
ถึงแม่แท้ ๆ ของเสี่ยวเทียนจะต่ำต้อยปานไหน เธอก็จะยอมรับอีกฝ่าย กระทั่งแต่งเข้าตระกูลเหอก็ไม่ใช่ปัญหา
แต่ตอนนี้ หลานรักของเธอกลับมีปัญหาซะเอง???
รอยยิ้มบนหน้าหลินอวิ๋นแข็งค้างไปหมด เธอฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "เสี่ยวเทียน ที่รัก หนูไม่ได้อยากเจอแม่มาตลอดเหรอ ตอนนี้พ่อของหนูพาแม่ของหนูกลับมาแล้ว หนูไม่ดีใจเหรอ"
เสี่ยวเทียนตาแดงก่ำแล้วส่ายหัว "ผมไม่ชอบเธอเลยสักนิด เธอไม่ใช่แม่ของผม ให้เธอไป ให้เธอไป!"
พอนึกถึงเมื่อครู่ เพราะผู้หญิงคนนี้แท้ ๆ พ่อถึงจะแย่งห้องของแม่แท้ ๆ ของเขาไป เสี่ยวเทียนก็ยิ่งเสียใจ เขาตาแดงจ้องมองหลินอวิ๋น พูดซ้ำด้วยภาษามือว่า "ให้เธอไปนะได้ไหม คุณย่า เสี่ยวเทียนไม่อยากเห็นเธอ ไม่อยากเห็นเธอ!"