คำพูดของเหอถิงซิวเพิ่งจะจบลง
จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นพอดี
เหอถิงซิวมองหน้าจอโทรศัพท์ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องตรงไปที่เหอลี่ฉุน: "ดูท่า จะเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก"
พูดจบ
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เหอถิงซิวจ้องเหอลี่ฉุนตรงๆ แล้วเปิดลำโพงโทรศัพท์ต่อหน้าเขา
ในขณะนี้
หลินอวิ๋นเต็มไปด้วยความเลื่อมใสแล้ว เธอมองเหอถิงซิวด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
สามีที่เธอเลือกเอง สุดยอดที่สุดจริงๆ!
เธอไม่คิดว่าลูกชายตัวเองจะแกล้งพาพวกเขาออกมา แต่เหอถิงซิวกลับคิดได้
หลินอวิ๋นจ้องโทรศัพท์ในมือเหอถิงซิวด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นเร็วขึ้นไม่น้อย
เธอมาครั้งนี้ก็เพื่อหลานชายสุดที่รักเสี่ยวเทียน
ในเวลานี้ ในที่สุดก็จะรู้ความเป็นอยู่ของหลานชายสุดที่รักในสถานพักฟื้น เธอจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง
ในห้องโถง เงียบจนได้ยินแม้แต่เข็มตก
ปลายสาย เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังออกมาอย่างเร่งรีบ: "ท่านประธาน คุณชายน้อยเสี่ยวเทียนกำลังศึกษาคอมพิวเตอร์กับเด็กสองคน ตอนนี้เรายังไม่พบข้อมูลการเข้าพักของคุณชายน้อยเสี่ยวเทียนในสถานพักฟื้นเลยครับ"
"แต่เด็กสองคนที่อายุเท่ากับคุณหนูน้อยนี้ ข้อมูลการเข้าพักหาพบได้ครับ"
ก็หมายความว่า
คนที่เข้าพักในสถานพักฟื้น ไม่ใช่เหอเสี่ยวเทียน แต่เป็นลูกของคนอื่น
เพราะเปิดลำโพงไว้
เสียงปลายสายจึงถูกสามคนในห้องโถงได้ยินอย่างชัดเจน
เหอถิงซิวขมวดคิ้ว
เสี่ยวเทียนไม่เป็นอะไรแล้ว?
แล้วเขาไปสถานพักฟื้นทำไม?
หรือว่า เสี่ยวเทียนไปเยี่ยมคนอื่นโดยเฉพาะ?
คำถามมากมายทำให้สีหน้าเหอถิงซิวไม่พอใจ เขาเงยหน้ามองเหอลี่ฉุน: "นายไม่คิดจะอธิบายหน่อยเหรอ"
"เสี่ยวเทียนแค่เข้าสังคมตามปกติ ฉันคิดว่า ไม่จำเป็นต้องอธิบาย" เหอลี่ฉุนสีหน้าไม่เปลี่ยน ความตื่นเต้นเมื่อครู่หายไปหมด พูดอย่างใจเย็นต่อไป: "พ่อ แม่ ผมหวังว่าพวกท่านจะไม่ห้ามเสี่ยวเทียนคบเพื่อน เขาสี่ขวบแล้ว ควรมีสังคมของตัวเองแล้ว"
เหอถิงซิวมองเหอลี่ฉุนอย่างลึกซึ้ง ไม่พูดอะไร
หลินอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ อดไม่ไหวมานานแล้ว เธอพูดอย่างโกรธๆ: "เหอลี่ฉุน นายหมายความว่าไง?! นายคิดว่าฉันจะไม่ให้เสี่ยวเทียนคบเพื่อนเด็กคนอื่นเหรอ? ในสายตานาย ฉันเป็นคนหัวโบราณแบบนั้นเหรอ?!"
หลินอวิ๋นโกรธจริงๆ
เธอรักหลาน