"เสี่ยวเทียนที่รัก! คุณยายคิดถึงหนูแทบแย่! รีบๆ ให้ยายได้หอมแก้มหนูหน่อยเร็ว!" หลินอวิ๋นหลังจากแน่ใจได้ว่าในเด็กสามคนนี้ ใครคือเหอเสี่ยวเทียนแล้ว ดีใจจนขนตากระพือปีก รีบวิ่งตรงไปหาหลานชายสุดที่รัก
เธออุ้มเสี่ยวเทียนขึ้นมาทันที แล้วหอมแก้มน้อยๆ ของเขาอย่างหนักหลายที
เสี่ยวเหนียนยืนอยู่ข้างๆ มองหลินอวิ๋นที่กำลังกอดเสี่ยวเทียนหอมไม่หยุดด้วยดวงตากลมโตเหมือนองุ่นดำ
คุณป้าข้างหน้าคนนี้อายุยังน้อยและสวยขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นคุณยายของเขางั้นเหรอ?
หนูก็อยากให้คุณยายหอมและกอดบ้างจังเลย
เสี่ยวเหนียนแอบอิจฉานิดหน่อย แต่ก็ยังยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่เอ่ยปาก
ที่หน้าประตู
สายตาของเหอลี่ฉุนกวาดไปที่เสี่ยวเสี่ยวหานที่ใส่หน้ากากอนามัยแล้ว แววตาวาบไปด้วยความซับซ้อน
ก่อนที่เหอถิงซิวจะเดินเข้าไปคุยกับเสี่ยวหานและเสี่ยวเหนียน เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก พลางบังอย่างแนบเนียนสายตาของเหอถิงซิว แล้วหันไปพูดกับหลินอวิ๋น: "แม่ ที่นี่คือสถานพักฟื้น ต้องเงียบๆ แม่เบาเสียงหน่อยได้ไหม"
ประโยคนี้ไม่ได้เตือนแค่หลินอวิ๋นเท่านั้น
แต่ยังเตือนเหอถิงซิวอีกด้วย
เด็กสองคนนี้ร่างกายยังอยู่ระหว่างพักฟื้น ไม่ควรไปรบกวนมากเกินไป
หลินอวิ๋นได้สติ รีบพยักหน้า: "ใช่ๆ เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย"
พูดจบ หลินอวิ๋นยิ้มแย้มมองเสี่ยวหานที่ใส่หน้ากากกับเสี่ยวเหนียน: "พวกหนูเป็นเพื่อนที่ดีของเสี่ยวเทียนใช่ไหม ยายเป็นคุณยายของเสี่ยวเทียน พวกหนูเรียกยายว่ายายได้เลยนะ"
"เป็นของขวัญพบกันครั้งแรก ค่ารักษาพยาบาลของพวกหนูที่สถานพักฟื้น ยายออกให้เอง!"
หลินอวิ๋นท่าทางใจป้ำหยิบบัตรเครดิตสีดำออกมา จ้องไปที่ผู้ดูแลในห้อง: "ค่าใช้จ่ายของเด็กสองคนนี้ ยายออกให้หมด! ไปจ่ายที่ไหน?"
ผู้ดูแลระดับสูงตะลึงไปครู่หนึ่ง พูดด้วยความสงสัย: "คุณอาจจะเข้าใจผิด สถานพักฟื้นแห่งนี้เป็นของคุณหนูน้อยและคุณหนูสาว เขาไม่ต้องจ่ายเงินหรอก"
ผู้ดูแลคนนี้เป็นคนที่ซูหลงจ้างมาเป็นพิเศษ
ถ้าเขาจำไม่ผิด ท่านประธานซูเคยพูดไว้ว่า สถานพักฟื้นแห่งนี้จะโอนให้เด็กสองคนนี้
ดังนั้น
สถานพักฟื้นแห่งนี้เป็นของเด็กสองคนนี้
จะต้องจ่ายเงินไปทำไม?
หลังจากที่ผู้ดูแลพูดจบ