จ้าวหลิงเฟยฝืนใจเดินตามขึ้นไปข้างหน้า: “ท่านเหอครับ เมื่อกี้คุณผู้ใหญ่โทรมาครับ ท่านบอกว่าอีกสักครู่จะมาหาท่าน”
น้ำเสียงของจ้าวหลิงเฟยเพิ่งจบลง
ฝีเท้าของเหอลี่ฉุนหยุดชะงัก เขาหันขวับ ขมวดคิ้วจ้องจ้าวหลิงเฟย: “แกพูดไปแล้วยังไง?”
“ผม... ผมเพิ่งจะรายงานตำแหน่งของท่านไปครับ...” สีหน้าของจ้าวหลิงเฟยแข็งทื่อ มองใบหน้าที่ค่อย ๆ เย็นชาลงของเหอลี่ฉุน แล้วก็รู้สึกเสียใจสุดหัวใจ
จบเห่
พูดผิดไปจริง ๆ ด้วย
ขาของจ้าวหลิงเฟยเริ่มอ่อนแรง หน้าก็ซีดเซียว ก้มหน้าลง: “ขอท่านเหอลงโทษด้วยครับ”
“สมควรถูกลงโทษจริง ๆ และเมื่อลงโทษเสร็จ ชีวิตครึ่งหนึ่งของแกก็คงไม่เหลือ” เหอลี่ฉุนหน้านิ่วคิ้วขมวด หันไปมองเสิ่นเพียนจือที่พาเด็ก ๆ เข้าลิฟต์ไปแล้ว สีหน้าค่อย ๆ มืดลง: “เสี่ยวเทียน มากับฉัน”
เสี่ยวเทียนตอนนี้ยังหมกมุ่นอยู่กับความดีใจที่ได้เจอแม่
ได้ยินเสียงของพ่อ เขาก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าฉงน
เสิ่นเพียนจือก้าวขึ้นมาข้างหน้า กันเสี่ยวเทียนไว้ครึ่งหนึ่งด้านหลัง จ้องเหอลี่ฉุนอย่างระแวดระวัง ไม่มีทีท่าจะส่งเสี่ยวเทียนคืนให้เลยแม้แต่น้อย
คิ้วของเหอลี่ฉุนขมวดมุ่น ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิด เขาก็ก้าวยาว ๆ ไปยืนขวางระหว่างลิฟต์กับทางเดิน สายตามุ่งมั่นจับจ้องไปที่เสิ่นเพียนจือ: “คุณหนูเสิ่น ถ้าคุณยังไม่อยากให้เด็ก ๆ ได้พบกับคุณปู่คุณย่าเร็วเกินไป ทางที่ดีที่สุดคือให้เสี่ยวเทียนมากับผม”
“หมายความว่ายังไง” คิ้วของเสิ่นเพียนจือขมวดตาม สายตาจับจ้องเหอลี่ฉุน: “คุณขู่ฉันเหรอ?”
“ไม่ใช่ขู่ แต่เป็นการบอกให้รู้ล่วงหน้า” เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก สีหน้าซับซ้อน: “ตอนนี้คงอธิบายเป็นคำพูดไม่ชัดเจนนัก ยังไงก็เถอะ ให้ผมพาเสี่ยวเทียนไปจัดการธุระก่อน ผมยังไม่อยากให้เรื่องมันซับซ้อนไปกว่านี้”
เขาไม่สงสัยเลยว่าถ้าสองท่านผู้ใหญ่รู้เรื่องของเสี่ยวหาน พวกท่านจะบังคับพาเด็กสองคนกลับยุโรป
เพราะว่า
ตามความตั้งใจของเสิ่นเพียนจือในตอนนี้ เธอคงวางแผนที่จะแย่งสิทธิ์การเลี้ยงดูเสี่ยวเทียนกับตระกูลเหอ การจะให้ทั้งสองครอบครัวนั่งลงคุยกันอย่างสงบเพื่อหาข้อสรุปเรื่องเด็กสองคนคงเป็นเรื่องยาก