เหอลี่ฉุนจ้องหน้าจอมือถือที่กดโทรออกแล้ว มือกำโทรศัพท์แน่นโดยไม่รู้ตัว
สายยังไม่ถูกต่อติด
เสียงแก่แต่ทรงอำนาจดังขึ้น
ชายชราในชุดจงซานสีดำลุกขึ้นจากที่นั่งหัวโต๊ะ แววตาหลังกรอบแว่นจับจ้องที่เหอลี่ฉุน "แค่ก ๆ ลี่ฉุน มากับฉันหน่อย"
เหอลี่ฉุนดวงตาดำมืดลง กดวางสาย เม้มปากลุกขึ้น
ในห้องทำงานส่วนตัวที่กั้นสัญญาณภายนอกทั้งหมด
ด้านหลังบนผนังแขวนแผนที่โลก
ธงสีแดงสดหกผืนแขวนสง่าอยู่บนผนังสีขาวสองข้าง
ชายชรานั่งลงช้า ๆ จ้องไปทางเหอลี่ฉุน "นั่งเถอะ"
เหอลี่ฉุนไม่พูดอะไร สงบนิ่ง ไม่เกรงกลัว นั่งลงตรงข้ามชายชรา
แววตาชายชราคมปลาบ "เรื่องเมื่อวาน แกรู้ไหมว่าถ้าเปิดเผยตัวตน จะเกิดผลร้ายแรงแค่ไหน"
"รู้" เหอลี่ฉุนหลุบตาลง
"แล้วทำไมแกยังทำ!" เสียงชายชราแฝงโทสะ "นี่คือการเอาชีวิตตัวเองมารับผิดชอบ แกรู้ใช่ไหมว่าพวกข้างนอกนั่น ตามหาแกมาตลอด!"
เสียงเหอลี่ฉุนยังคงเรียบเฉย "คนที่ผมจะปกป้อง สำคัญกว่าผม"
"เหอลี่ฉุน!" ชายชราเดือดดาล "ฉันไม่สนว่าแกจะปกป้องใคร ฉันรู้แค่ว่าแกคือคนที่ฉันเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ความผิดพลาดขั้นพื้นฐานแบบนี้ แกไม่ควรทำ! เดือนนับจากนี้ แกห้ามออกจากเมืองหลวง!"
"ท่านก็รู้ ผมไม่ชอบให้ใครมาสั่ง" เหอลี่ฉุนเงยหน้า ลุกขึ้นมองชายชรา "แม้แต่ท่าน ก็ไม่ได้"
"บังอาจ!" ชายชราบันดาลโทสะ "เหอลี่ฉุน ไอ้เด็กนี่ แกพูดกับอาจารย์ของแกแบบนี้หรือ!"
"ขอโทษครับอาจารย์" สีหน้าเหอลี่ฉุนยังคงสงบ "แต่ตอนนี้ ระดับของท่าน คงจำกัดการเคลื่อนไหวของผมไม่ได้แล้ว"
สิ้นสุดคำพูด
เหอลี่ฉุนลุกขึ้น หมุนตัวเดินออกไป
ที่เดิม ชายชราโกรธจนเอามือกุมหน้าอก จ้องมองแผ่นหลังเขา "ไอ้เด็กนี่ แกมีธุระด่วนอะไรต้องออกจากเมืองหลวง? รู้ไหมว่าฉันหวังดีกับแก รอให้เรื่องเงียบก่อน จะไปไหนก็ไป!"
ร่างเหอลี่ฉุนชะงักเล็กน้อย "ภรรยาผมอยู่ที่ไห่เฉิง ถ้าไม่มีผมปกป้อง ผมไม่วางใจ"
ชายชราโกรธจนแทบกระอักเลือด "!!!"
เหอลี่ฉุนจดทะเบียนสมรสแล้ว?
ทำไมเขาไม่รู้!
ไม่ทันได้พูดอะไรอีก ฝีเท้าเหอลี่ฉุนก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว พร้อมปิดประตูห้องทำงาน