จ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ปกติเย็นชาตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับละทิ้งการป้องกันทั้งหมด
นี่เป็นครั้งแรกที่เหอลี่ฉุนค้นพบว่า ตอนที่เธอหลับใหลนั้น ต่างจากความเยือกเย็นจนใครก็เข้าใกล้ไม่ได้ในยามปกติ
เธอจะออดอ้อน จะเสียใจ และจะอ้อนเขาด้วย
เขาก็รู้ดีว่า เมื่อเธอตื่นขึ้น ทุกอย่างก็จะกลับสู่สภาพเดิม
แต่ถึงอย่างนั้น การได้อยู่เคียงข้างเธอ ดูแลเธอ แม้เพียงชั่วครู่ ก็ยังดี
ยื่นฝ่ามือออกไป แตะหน้าผากเธอ
เหอลี่ฉุนขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมยังร้อนขนาดนี้
"คุณลุงเหอ ยาของแม่ต้มเสร็จแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ" ไม่รู้ว่าเสิ่นเสี่ยวหานเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาทำหน้าเคร่งขรึม ขมวดคิ้วจ้องฝ่ามือของเหอลี่ฉุนที่วางอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเพียนจือ รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย "คุณลุงเหอ ชายหญิงต่างกัน ควรสำรวมด้วยครับ"
เหอลี่ฉุนรู้ตัวว่าลูกชายเห็นอะไรเข้า สีหน้าดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเล็กน้อย กระแอมไอหนึ่งครั้ง เตรียมจะชักมือกลับ
เสิ่นเพียนจือที่ยังมีไข้ ดูเหมือนจะรู้สึกตัวเช่นกัน
เธอกอดมือของเหอลี่ฉุนไว้แน่น น้ำตากลิ้งลงมาอีกครั้ง
น้ำตาเม็ดใหญ่ กลิ้งลงบนหลังมือของเหอลี่ฉุน
ร้อนจนหัวใจเขาสั่นสะท้าน เขาก็หยุดนิ่งไม่ขยับทันที
เสิ่นเสี่ยวหานเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยื่นถ้วยยาเข้ามา จากนั้นหันหลังเดินออกไปเงียบ ๆ
หลังจากออกจากห้องแล้ว เขายังปิดประตูห้องให้เหอลี่ฉุนอย่างใส่ใจ
นอกทางเดิน
เสิ่นเสี่ยวเหนียนถือกาน้ำร้อนวิ่งขึ้นมา เธอหอบเล็กน้อย วางกาน้ำลงกับพื้น เช็ดเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผาก "พี่ ทำไมรีบออกมาเร็วจัง แม่เป็นไงบ้าง แม่หายไข้หรือยัง"
เสิ่นเสี่ยวหานไม่ตอบ จับแขนน้องสาวเงียบ ๆ แล้วดึงเธอลงไปชั้นล่าง
ไม่ให้โอกาสเธอเข้าไปในห้องเลยแม้แต่น้อย
เสิ่นเสี่ยวเหนียนถูกดึงจนเดินกระย่องกระแย่ง พลางหันกลับมามอง "พี่ จะพาหนูไปไหน รองเท้าหนูหลุดแล้ว"
"ลงไปชั้นล่าง กินข้าว แม่มีคุณลุงเหอดูแล เราไม่ต้องห่วงชั่วคราว" เสี่ยวหานมีสีหน้าซับซ้อน ในหัวนึกถึงภาพเมื่อกี้ที่แม่กอดมือเหอลี่ฉุนไว้แน่น เขาก็เงียบลงอีกครั้ง
ช่างเถอะ
กว่าที่แม่จะสนิทสนมกับเหอลี่ฉุนเองสักครั้ง เขาไม่ไปเป็นก้างขวางคอหรอก