"นายไม่ต้องไปแล้ว"
เสียงเล็ก ๆ แต่เยือกเย็นดังมาจากทางเดิน
เหอลี่ฉุนเงยหน้าขึ้น
ในสายตา
เด็กตัวน้อยสามคนที่มีความสูงพอ ๆ กันปรากฏขึ้นในสายตาของเขาแล้ว
เสี่ยวหานสีหน้าตึงเครียด ดวงตาสีหมึกคู่นั้นนิ่งขรึม ไม่เหมือนกับเด็กวัยเดียวกัน เขาเงยหน้ามองเหอลี่ฉุนสบตากันกลางอากาศ: "ต่อให้นายจะไปจัดการเขา ก็ต้องรอให้เขาออกมาจากห้องฉุกเฉินก่อน"
เหอลี่ฉุนไม่พูดอะไร
พอดี
จ้าวหลิงเฟยได้รับข่าวล่าสุด สีหน้าเปลี่ยนเป็นประหลาด รีบชิดเข้าไปหาเหอลี่ฉุนแล้วพูด: "ท่านเหอ เพิ่งได้รับข่าวว่าเสิ่นผิงชวนตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉินแล้ว..."
เหอลี่ฉุนเม้มริมฝีปาก สายตามองเด็กสามคนอย่างขบขัน: "พวกเราลงมือหรือ"
"ไม่ใช่แน่นอน!" เสี่ยวเหนียนเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจแล้วส่งเสียงหึ ๆ: "พี่ชายบอกว่า ลงมือกับคนแบบนั้นมันจะทำให้มือเราสกปรก พวกเราไม่ทำอะไรผิดกฎหมายหรอก"
สายตาของเหอลี่ฉุนขยับไปหยุดที่เสี่ยวเทียน
เสี่ยวเทียนทำหน้าบริสุทธิ์ ส่ายหน้าบอกว่าไม่รู้อะไรเลย
เสี่ยวหานพูดขึ้น: "พวกเราไม่ได้ลงมือจริง ๆ เป็นนักโทษที่ขังอยู่ห้องเดียวกับเขาที่ตีเขา"
ไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ เสี่ยวหานเงยหน้าขึ้นเปลี่ยนเรื่อง: "ลุงเหอ ช่วงนี้นายยุ่งมากเหรอ ทำไมไม่มาเยี่ยมพวกเราล่ะ"
"อืม ยุ่งจริง ๆ" สายตาของเหอลี่ฉุนหยุดที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสี่ยวหานซึ่งเหมือนพิมพ์เดียวกันกับเขา สายตาอ่อนโยน ยื่นมือไปขยี้ผมเขา: "อีกสองสามวันข้างหน้าคงไม่มีอะไรแล้ว คงมาเยี่ยมได้ทุกวัน"
ใบหน้าของเสี่ยวหานขึ้นสีแดงเรื่อ ๆ ที่ไม่เป็นธรรมชาติ เขาหน้าตายถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อเว้นระยะห่างจากเหอลี่ฉุน
แล้วก็พยักหน้าเบา ๆ: "อืม รู้แล้ว"
"พี่ชาย ทำไมหน้าแดงล่ะ" เสี่ยวเหนียนมองแก้มของพี่ชายอย่างสงสัย แล้วยื่นนิ้วไปจิ้มลงไป: "เป็นไข้หรือเปล่า"
เสิ่นเสี่ยวหาน: "..."
ตอนเย็น
คุณหญิงเสิ่นในห้องผู้ป่วยตื่นขึ้นแล้ว
เด็กสามคนคอยรับใช้อยู่ข้าง ๆ ทั้งส่งน้ำส่งผลไม้
เสิ่นเพียนจือตรวจวัดค่าต่าง ๆ ให้คุณยายอย่างรวดเร็ว ยืนยันว่าคุณยายไม่เป็นอะไรแล้ว เธอจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่: "ยาย ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ"