ความสุขและความทุกข์ของมนุษย์นั้นไม่อาจเข้าใจกันได้ เขาอดนึกถึงประโยคหนึ่งที่เคยอ่านไม่ได้อีกครั้ง
คนส่วนใหญ่บนโลกนี้ต้องทนทุกข์ แต่ก็ยังมีคนที่ใช้ชีวิตสุขสบาย
ทุกวันนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าไปมากแล้ว แต่ก็ยังมีคนยากจนอยู่ดี
ความสุขสบายไม่เคยตกมาถึงเขา ส่วนความยากจนกลับติดตามไม่ห่าง
แว่น VR ราคา 2,000 กว่าหยวน ถ้าเขาอดออมสักหน่อยก็คงซื้อได้
แต่ถ้าซื้อแว่นเล่นเกม ก็หมายความว่าต้องหาเงินมาใช้หนี้เพิ่มอีก จะเล่นเกมหาเงินใช้หนี้งั้นหรือ? ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เขาก็รีบสลัดมันทิ้งทันที
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเองก็ทำใจให้ผ่านด่านนี้ไม่ได้ ถ้าเจ้าหนี้โทรไปหาพ่อแล้วรู้ว่าเขายังมีเงินเล่นเกม เขาไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เฉินโม่หลับตาลง เตรียมพักผ่อนนอนหลับ
พรุ่งนี้เขายังต้องเข้ากะกลางวัน ตั้งแต่ 10 โมงเช้าถึง 4 โมงเย็น
นอนแค่ 6 ชั่วโมงก็พอแล้ว จะน้อยกว่านี้ไม่ได้
เขาพลิกตัว ปิดเสียงแจ้งเตือนข้อความทวงหนี้เอาไว้ก่อน อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องรับรู้
ถึงอย่างไรก็ไม่มีเงินจ่าย ต่อให้ทวงไปก็ไม่มีประโยชน์
หลี่เหล่ยที่อยู่ห้องข้าง ๆ ในที่สุดก็เงียบลง สงสัยแว่นคงแบตหมดแล้ว
ในห้องเช่ามืดมิด เฉินโม่ได้ยินหลี่เหล่ยพึมพำจากห้องข้าง ๆ ว่า “พรุ่งนี้ชาร์จแว่นให้เต็ม แล้วค่อยฟาร์มต่อ...”
จากนั้นก็ไม่มีเสียงอะไรอีก หลับเร็วจริง ๆ
เฉินโม่เองก็หลับไปอย่างรวดเร็ว แถมยังฝันด้วย
เขาฝันว่ากำลังนับชิ้นส่วนอยู่หน้าไลน์ผลิต นับไปนับมา ชิ้นส่วนกลับกลายเป็นเหรียญทองในเกมหมื่นภพ แล้วเขาก็นับมันใส่กระเป๋าทีละเหรียญ
พอก้มลงมอง กระเป๋าของเขากลับขาด เหรียญทองร่วงหายไปหมด
ในฝันเขาอดถอนหายใจไม่ได้
วันต่อมา ตอนเฉินโม่ไปถึงโรงงาน เพื่อนร่วมงานกำลังเปลี่ยนกะกันอยู่
กะกลางคืนเพิ่งเลิก กะกลางวันเพิ่งเข้ามา ในโรงงานอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อปนกลิ่นน้ำมันเครื่อง
เขาเดินไปประจำจุดทำงาน สวมถุงมือ แล้วเริ่มตรวจชิ้นส่วนอีกครั้ง
งานเหมือนกับเมื่อคืนไม่มีผิด ชิ้นที่ผ่านเกณฑ์โยนไปทางขวา ชิ้นที่ไม่ผ่านโยนไปทางซ้าย
วันนี้หวังเฒ่าไม่มา บอกว่าลางานไปประชุมผู้ปกครองให้ลูก
คนที่มาทำงานแทนเขาเป็นหน้าใหม่ แซ่จาง อายุห้าสิบกว่า ไม่ค่อยพูด แต่ทำงานคล่องมือ
11 โมงเช้า หัวหน้าแผนกโรงงานหลิวเฒ่าเดินมาตรวจงาน
หลิวเฒ่าเป็นชายวัยกลางคนร่างเตี้ยอ้วน หัวล้าน ได้ยินว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับผู้จัดการโรงงาน
ตอนตรวจงาน เขามักเหน็บพวงกุญแจไว้ที่เอว เดินทีไรก็ดังกรุ๊งกริ๊ง
เขาเดินมาหยุดข้างเฉินโม่ มองอยู่ครู่หนึ่ง
“เฉินโม่ ความเร็วในการคัดแยกของนายไม่เลวเลย ตั้งใจทำงานเข้า เดี๋ยวฉันจะเสนอชื่อให้นายรับโบนัส”
“ขอบคุณครับ หัวหน้าหลิว”
“นายน่ะพูดน้อยเกินไป ทำงานในโรงงานก็ต้องรู้จักเข้าหาคนบ้าง ดูหวังเฒ่าสิ ถึงจะพูดมากไปหน่อย แต่ก็เข้ากับคนง่ายนะ”
เฉินโม่ส่งเสียงอืมรับคำ
หลิวเฒ่าเห็นเขาไม่ค่อยตอบสนอง จึงส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
เที่ยงวันเป็นเวลาพักกินข้าว การได้พักหนึ่งมื้อถือเป็นสวัสดิการที่ดีที่สุดของกะกลางวัน
อาหารโรงอาหารยังคงไม่อร่อยเหมือนเดิม เฉินโม่ตักไก่ตุ๋นมันฝรั่งหนึ่งที่กับข้าวสวยหนึ่งจาน เนื้อไก่มีแค่สองชิ้น แต่มันฝรั่งให้มาเยอะทีเดียว
เขานั่งอยู่มุมห้อง ใช้ตะเกียบคีบชิ้นไก่ออกมากินก่อน แล้วค่อย ๆ กินมันฝรั่ง
โทรศัพท์ดังขึ้น เฉินโม่ดูหน้าจอ เห็นว่าพ่อเป็นคนโทรมา
“อาโม่ ช่วงนี้สบายดีไหม?” เสียงพ่อฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อย
หลังฟอกไตมักเป็นแบบนี้ ตลอดปีที่ผ่านมาเฉินโม่ได้ยินเสียงแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
“สบายดีครับพ่อ วันนี้พ่อฟอกไตแล้วเหรอ?”
“ฟอกแล้ว หมอบอกว่าค่าต่าง ๆ ยังพอใช้ได้ แต่ว่า...เรื่องไตบริจาคน่ะ หมอบอกว่าอาจจะใกล้ได้แล้ว ให้พ่อเตรียมตัวไว้”
มือที่เฉินโม่จับตะเกียบอยู่กำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“งั้นก็ดีแล้วครับพ่อ พ่อรอไปก่อนนะ”
“แต่ว่า...ค่าใช้จ่ายในการผ่าตัด...” เสียงของพ่อแผ่วลง
“หมอบอกว่าค่าผ่าตัดกับการพักฟื้นหลังผ่าตัด น่าจะต้องใช้อีกประมาณสามแสน...”
สามแสนอีกแล้ว
เฉินโม่กำลังกินมันฝรั่งอยู่ แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกกลืนไม่ลง
เงินกู้สามแสนที่เขากู้มานั้น ก็เพื่อเอาไปรักษาพ่อ
สามปีก่อน พ่อได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคไตวาย ต้องฟอกไตไปเรื่อย ๆ ระหว่างรอไตบริจาค
ค่าฟอกไตรวมกับค่ายาต่าง ๆ เดือนหนึ่งต้องใช้เงินหมื่นกว่าหยวน
เงินเดือนของเขาไม่พอใช้ จึงจำต้องกู้เงินออนไลน์
สามแสน ดอกเบี้ยทบต้น ผ่านมาสามปีแล้ว จ่ายคืนไปกว่าหนึ่งแสน แต่เงินต้นยังเหลือสองแสนกว่า
แต่ละเดือนต้องจ่ายคืน 2,000 หยวน แค่ดอกเบี้ยก็แทบรับไม่ไหวแล้ว
ตอนนี้พ่อได้ไตบริจาคแล้ว แต่ยังต้องใช้ค่าผ่าตัดอีกสามแสน
ทว่าเขากลับเป็นหนี้อยู่สามแสนแล้ว
“พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องเงินนะครับ เดี๋ยวผมหาทางเอง”
“อาโม่ อย่าไปกู้เงินออนไลน์เพิ่มอีกเลยนะ!” เสียงพ่อสั่นเครือ “พ่อเป็นภาระให้ลูกจริง ๆ”
“พ่อครับ” เฉินโม่รีบขัดขึ้น “พ่อรอรับไตอย่างสบายใจเถอะครับ เรื่องเงินผมจัดการเอง พ่อวางใจได้”
วางสายแล้ว เฉินโม่ตักมันฝรั่งที่เหลือเข้าปากสองคำ ก่อนเทข้าวลงในจานคลุกกับน้ำแกงจนกินหมด
เขาเดินออกไปนอกโรงงาน ย่อตัวลงสูบบุหรี่ตรงโคนกำแพงหนึ่งมวน
บุหรี่เสี่ยวสยงเมา ราคา 5 หยวนต่อซอง ปกติเขาไม่ค่อยสูบ แต่วันนี้อยากสูบสักมวน
สามแสนเป็นค่าผ่าตัดที่จำเป็นต้องจ่าย รวมกับหนี้ปัจจุบันที่เหลือสองแสนกว่า
ทั้งหมดเกินห้าแสน แต่ตอนนี้เขาได้เงินเดือน 3,800 หยวน ถ้าไม่กินไม่ใช้ก็ต้องเก็บเงินถึง 11 ปี
เฉินโม่บี้ก้นบุหรี่ดับ เหยียบซ้ำหนึ่งที แล้วกลับไปทำงาน
บ่ายสองโมง เกิดเหตุขึ้นในโรงงาน
เฉินโม่กำลังก้มหน้าคัดแยกชิ้นส่วน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง “เพี๊ยะ” คล้ายมีอะไรระเบิด
จากนั้นก็มีเสียงกระแสไฟฟ้าดังแสบแก้วหู ไลน์ผลิตหยุดทำงานไปด้วย
“เกิดอะไรขึ้น!” เสียงหลิวเฒ่าดังมาจากที่ไกล ๆ เฉินโม่เงยหน้าขึ้นมอง
ตู้ควบคุมของไลน์ผลิตหมายเลข 3 มีควันสีขาวลอยออกมา ประกายไฟดังเปรี๊ยะ ๆ
คนงานที่อยู่ข้าง ๆ ถอยกรูดไปแล้ว ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
“ใครไปปิดสวิตช์ตัดไฟหลักที!” หลิวเฒ่าตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ไม่มีใครขยับ คนงานที่ค่าแรงน้อยแต่งานเยอะรู้ดีว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหน
สวิตช์ตัดไฟหลักอยู่ในห้องจ่ายไฟหลังไลน์ผลิตหมายเลข 3 ถ้าจะไปถึงต้องเดินผ่านตู้ควบคุมที่กำลังมีควัน
เฉินโม่มองไปทางห้องจ่ายไฟ
เขาอยู่ห่างจากตู้ควบคุมประมาณ 10 เมตร วิ่งไปก็ใช้เวลาไม่เกิน 5 วินาที ปิดสวิตช์ใช้เวลาแค่ 2 วินาทีก็พอ
เขาวางชิ้นส่วนในมือลง แล้วเดินออกไป
“เฉินโม่! นายจะทำอะไร?!” จางเฒ่าตะโกนเรียกจากด้านหลัง
เฉินโม่ไม่สนใจเขา รีบเดินไปยังห้องจ่ายไฟ
ตอนเดินผ่านตู้ควบคุม เขาได้กลิ่นไหม้ เปลือกพลาสติกเสียรูปไปแล้ว สายไฟข้างในส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ
เขาเร่งฝีเท้า พุ่งเข้าไปในห้องจ่ายไฟ แล้วก็เห็นสวิตช์ตัดไฟหลักบนกำแพงทันที
ด้ามจับสีแดงมีข้อความเขียนว่า “ตัดไฟฉุกเฉิน” เขายื่นมือไปดึง
ทันทีที่นิ้วสัมผัสด้ามจับ กระแสไฟฟ้าก็แล่นจากด้ามจับ ผ่านนิ้วมือและพุ่งขึ้นมาตามแขนตรงไปยังศีรษะ
ร่างของเฉินโม่แข็งเกร็งขึ้นมาทันที
เขารู้สึกเหมือนมีใครใช้ค้อนทุบศีรษะ ภาพตรงหน้าขาวโพลน แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป
ในห้วงสำนึกสุดท้าย เขาได้ยินใครบางคนกำลังตะโกนเรียกชื่อเขา
จากนั้นก็เหลือเพียงความมืด
เฉินโม่รู้สึกเหมือนตัวเองฝันยาวนานมาก ในฝันเขายืนอยู่กลางพื้นที่สีขาวกว้างใหญ่ รอบด้านไม่มีอะไรเลย
เหนือศีรษะมีจุดแสงอยู่ไกลลิบ คล้ายดวงดาว
เขายื่นมือไปคว้า แต่ก็เอื้อมไม่ถึง
จากนั้นจุดแสงก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ และสว่างขึ้นทุกที
แสงจ้าจนเขาลืมตาไม่ขึ้น
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่ง ไม่เหมือนเสียงคน แต่คล้ายมีข้อมูลบางอย่างส่งตรงเข้ามาในสมอง
“ปรับเทียบการเชื่อมต่อระบบประสาทเสร็จสมบูรณ์”
“โมดูลเสริมการมองเห็นเปิดใช้งานแล้ว”
“โหลดโปรโตคอลวิเคราะห์ข้อมูลแล้ว”
“อัตราการปรับตัวของโฮสต์: 97.3%”
“ชื่อโมดูล: เนตรประเมินสมบัติ”
“คำแนะนำ: โมดูลนี้จะเกิดการประสานกับอุปกรณ์เสมือนจริง หลังตื่นขึ้น โปรดเข้าสู่สภาพแวดล้อมเสมือนจริงเพื่อเปิดใช้งานฟังก์ชันทั้งหมด”
เฉินโม่อยากถามว่านี่หมายความว่าอะไร แต่กลับอ้าปากไม่ออก
แสงค่อย ๆ จางลง สติของเขาพร่าเลือน ก่อนจะจมสู่ห้วงนิทราอย่างสมบูรณ์