ปั๋วเฉินสั่งให้ปั๋วเย่นำเงินมาให้ เรือเล็กของปั๋วเย่ค่อย ๆ แล่นเข้ามา เขายกหีบเงินขึ้นไปทีละใบ แล้ววางเรียงไว้บนดาดฟ้าตรงหน้าปั๋วเฉิน
ปั๋วเฉินสั่งให้เขาเปิดหีบมาหนึ่งใบ ปั๋วเย่ทำตาม เมื่อเปิดฝาหีบออก ข้างในก็มีธนบัตรมัดเป็นปึก ๆ เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อเห็นว่าข้างในเต็มไปด้วยเงิน ปั๋วเฉินก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาก้มลงกระซิบข้างหูเซี่ยงั่นว่า “กั่นกั่น พวกเรามีเงินแล้ว วันนี้ไม่ว่าเขาจะเลือกใคร ข้าก็จะโยนหาวเหวินเหวินลงทะเล แล้วให้ปั๋วเย่ตายอยู่ที่นี่ด้วย ดีหรือไม่? ต่อไปพวกเราจะไปใช้ชีวิตที่ต่างประเทศ หาที่สักแห่งที่ไม่มีใครรู้จักพวกเรา แล้วเริ่มต้นกันใหม่”
ปั๋วเฉินคิดการไว้ดีแล้ว หากปั๋วเย่เลือกหาวเหวินเหวิน เขาก็ทำให้เซี่ยงั่นหมดหวังได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง ต่อให้ปั๋วเย่ไม่เลือกหาวเหวินเหวิน เขาก็จะฆ่าปั๋วเย่เสีย แล้วปล่อยให้เซี่ยงั่นค่อย ๆ ลืมเขาไป
เซี่ยงั่นเบือนหน้าหนี ริมฝีปากถูกสิ่งของที่ยัดไว้อยู่ข้างในเสียดสีจนซีดขาว นางจ้องเขาเขม็ง ทว่าเซี่ยงั่นอ่อนโยนเกินไปในยามปกติ แม้จะจ้องเช่นนี้ก็ไม่ได้ทำให้ใครหวาดกลัวนัก
ปั๋วเฉินยืดตัวขึ้น แล้วกล่าวกับปั๋วเย่ว่า “ในเมื่อเจ้าเลือกเซี่ยงั่น เช่นนั้นข้าก็จะโยนหาวเหวินเหวินลงไป”