ทันทีที่อู๋เยว่หงตั้งครรภ์ บรรดาลูกสาวก็ยิ่งกลายเป็นสิ่งของไร้ค่าที่นางไม่ต้องใส่ใจ นางเอาแต่จดจ่ออยู่กับครรภ์ทั้งวัน คอยคิดคำนวณว่าลูกในท้องจะเป็นชายหรือหญิง แม้แต่ประตูก็แทบไม่ยอมก้าวออกไป กลัวว่าหากลงน้ำหนักเท้าพลาดไปเพียงนิดจะกระทบกระเทือนครรภ์
ส่วนลูกสาวหลายคนที่คลอดออกมาก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ต้องแต่งออกไปอยู่แล้ว เลี้ยงดูอย่างหยาบ ๆ หน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร คนที่สามกับคนที่สี่เป็นฝาแฝด ตั้งแต่เล็กก็ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว บ่อยครั้งคนนี้เพิ่งล้มป่วยได้ไม่กี่วัน อีกคนก็มีไข้ตาม ราวกับแม้แต่ตอนป่วยยังต้องเป็นคู่กัน
ปากอู๋เยว่หงไม่พูดอะไร ทว่าในใจกลับรำคาญพวกนาง คิดว่าเด็กหญิงสองคนนี้เกิดมาเพื่อทวงหนี้แท้ ๆ ยิ่งช่วงนี้นางกำลังตั้งครรภ์ด้วยแล้ว ก็ยิ่งไม่มีแก่ใจจะใส่ใจ
คราวนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่สาม จู่ ๆ กลางดึกก็มีไข้สูง ใบหน้าเล็กแดงก่ำ หน้าผากร้อนจัดจนน่าตกใจ ร่างกายสะลึมสะลือ ปากก็พร่ำเรียกแม่เสียงอู้อี้ คนที่สี่นอนอยู่ข้างพี่สาว ถูกความร้อนปลุกให้ตื่นกลางดึก พอลองแตะแขนพี่สาวก็ร้องไห้ด้วยความตกใจ
ชิงเหอ พี่สาวคนโต รีบสวมเสื้อคลุมวิ่งเข้ามาดู พอเห็นเข้าก็ร้อนใจแทบแย่ ก่อนจะหมุนตัวไปทุบประตูห้องอู๋เยว่หง
ดึกสงัด น้ำค้างชุ่มฉ่ำ โคมใต้ระเบียงไหวเอนตามแรงลม ชิงเหอสวมเพียงเสื้อคลุมบุนวมบาง ๆ ริมฝีปากหนาวจนซีด มือที่ทุบประตูรัว ๆ ราวกับจะทำให้บานประตูเป็นรู
ป้าหลิวซึ่งอยู่ข้างกายอู๋เยว่หงสวมเสื้อคลุมเดินออกมา พอเห็นนางก็รีบลดเสียงลง “คุณหนูใหญ่ มาทำอะไรหรือ? ดึกดื่นป่านนี้ นายหญิงเพิ่งเข้านอน”