เซี่ยงั่นเปลี่ยนจากสาวใช้มาเป็นนายหญิงในชั่วพริบตา แต่ก็ยังไม่ลืมครอบครัวของตนเอง หลังจากตั้งหลักได้เพียงไม่กี่วัน นางก็ให้คนส่งจดหมายไปเรียกมารดา ฟู่ฮุ่ยจวิน กับน้องชาย เซี่ยเล่อหยาง ให้มาหาสักครั้ง
หลายปีมานี้ นางทำงานเป็นสาวใช้ในตระกูลเฉิง แม้เงินเดือนจะไม่มาก แต่ก็เก็บส่งกลับบ้านทุกอีแปะ ครอบครัวเซี่ยยากจนจนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ ก่อนหน้านี้ต้องอาศัยเงินก้อนนี้ของเซี่ยงั่นจึงประคองชีวิตมาได้
บัดนี้เซี่ยเล่อหยางเป็นเด็กหัวไว เมื่อมีพี่สาวคอยช่วยเหลือ เขาก็เช่าห้องแถวเล็ก ๆ บนถนนเปิดร้านขายของชำ รับซื้อขายของแปลกใหม่อย่างไม้ขีดไฟกับน้ำมันก๊าด ร้านไม่ใหญ่ แต่กิจการก็พอไปได้ อย่างน้อยสองแม่ลูกก็ไม่ต้องอดอยากอีกแล้ว
ฟู่ฮุ่ยจวินได้รับจดหมายแล้วก็รื้อค้นหีบหาจนเจอเสื้อผ้าดูดีที่สุดสองชุด สองแม่ลูกแต่งตัวเรียบร้อยก่อนมุ่งหน้าไปตระกูลเฉิง ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ฟู่ฮุ่ยจวินก็คว้ามือเซี่ยงั่นไว้ พลางมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างอดไม่ได้ หัวใจพลันตื่นตระหนกอยู่เงียบ ๆ
เพียงไม่กี่เดือนที่ไม่ได้พบกัน เซี่ยงั่นกลับงดงามขึ้นมาก เมื่อก่อนตอนเป็นสาวใช้ในจวนยังมีความอ่อนเยาว์อยู่บ้าง แต่ตอนนี้เติบโตเต็มวัยแล้ว ผิวขาวอมชมพู คิ้วตาเปี่ยมด้วยความสุขุมสง่างาม ดูราวกับคุณนายรองจริง ๆ
ฟู่ฮุ่ยจวินจับมือนางไว้พลางกล่าวว่า “ลูกเอ๋ย ตอนนั้นที่เจ้าไม่ยอมให้พวกเราไถ่ตัวกลับบ้าน ที่แท้ก็คิดการณ์เช่นนี้นี่เอง ตอนนี้เจ้าได้เป็นคุณนายรองแล้ว แม่ค่อยวางใจได้เสียที”
ความจริงตอนเซี่ยงั่นยังเด็ก ฐานะที่บ้านก็พออยู่ได้ ตอนบิดายังมีชีวิต พวกเขามีนาไม่กี่หมู่ แม้ไม่ร่ำรวยแต่ก็ไม่อดอยาก ทว่าภายหลังเกิดสงครามไม่หยุดหย่อน บิดาของนางยังล้มป่วยหนักและจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ครอบครัวจึงตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว
ตอนนั้นเซี่ยงั่นเป็นฝ่ายเสนอขายตัวเอง หนึ่งก็เพื่อเข้าใกล้เฉิงว่างซู อีกหนึ่งก็เพื่อให้มารดากับน้องชายซาบซึ้งในบุญคุณนาง ต่อไปนางพูดอะไร สองแม่ลูกก็ย่อมไม่มีทางขัด