หาวเหวินเหวินดูเหมือนจะคืนดีกับปั๋วเย่แล้ว และปั๋วเย่ก็เอาใจใส่ดูแลเธอเหมือนแฟนหนุ่มทั่วไปจริง ๆ ทั้งรินน้ำให้ พยุงลงจากเตียง และคอยเตือนให้กินยาตรงเวลา วันที่ออกจากโรงพยาบาล เขายังตั้งใจลางานครึ่งวันไปรับเธอด้วย
แต่เซี่ยงั่นสังเกตเห็นว่า หลังจากนั้นปั๋วเย่ก็เริ่มตีตัวออกห่างเธออย่างเงียบ ๆ ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย
เมื่อก่อนเจอกันที่ไซต์ก่อสร้าง ปั๋วเย่ยังพยักหน้าทักทายและยิ้มให้บ้าง แต่ตอนนี้พอเห็นเธอเข็นรถอาหารมาแต่ไกล เขาก็หันหลังเดินไปอีกทาง ยอมอ้อมไปขนปูนแทนที่จะเดินผ่านหน้าเธอ
เซี่ยงั่นแจกข้าวกล่องให้คนงานตามปกติ พอถึงส่วนของปั๋วเย่ เธอก็ไม่ตามไปหา แค่วางไว้บนขั้นบันไดปูนที่เขานั่งประจำ
ทุกครั้งปั๋วเย่จะรอให้เธอเดินไปก่อนค่อยมาเอา พอกินเสร็จก็วางกล่องข้าวเปล่าซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบไว้ข้าง ๆ วันรุ่งขึ้นเซี่ยงั่นค่อยมาเก็บ
ทั้งคู่ไม่พูดกันสักคำ ราวกับนัดกันไว้ล่วงหน้า แต่เซี่ยงั่นไม่ได้ใส่ใจ ตั้งแต่วินาทีที่ปั๋วเย่เลือกช่วยชีวิตเธอ หัวใจของเขาก็เริ่มหวั่นไหวแล้ว
หลังความทรงจำเลือนหาย เขากลับรู้สึกดีกับคนแปลกหน้ามากกว่าแฟนตัวเอง เรื่องนี้ทำให้เขาลนลานอยู่ในใจ จึงพยายามถอยกลับอย่างสุดกำลัง คอยบอกตัวเองว่าที่ช่วยคนไว้ก็แค่ทำไปตามอารมณ์ชั่ววูบ
เซี่ยงั่นเข้าใจดีว่า ยิ่งเขากดข่มความรู้สึกมากเท่าไร สภาวะเช่นนี้ก็จะยิ่งย้อนกลับมาทำร้ายเขามากเท่านั้น
หลังจากนั้นหลายครั้งที่ปั๋วเย่บังเอิญเจอเซี่ยงั่น เขาก็ทำท่าจะพูดแต่ไม่พูดสักที ครั้งหนึ่งเกิดขึ้นตรงบันไดในตึก เซี่ยงั่นถือถุงขยะลงมา ส่วนปั๋วเย่กำลังเดินขึ้น ทั้งคู่เจอกันตรงมุมเลี้ยว ปั๋วเย่ทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดไว้ เพียงเบี่ยงตัวหลบให้ครึ่งก้าว รอจนเซี่ยงั่นเดินผ่านไปแล้วจึงขึ้นบันไดต่อ