บ่ายวันสุดสัปดาห์ เซี่ยงั่นถูกเซี่ยงหน่วนลากออกมาเดินเล่นซื้อของ เซี่ยงหน่วนเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของนาง เพราะเซี่ยงั่นมีนิสัยอ่อนโยนมาตั้งแต่เล็ก เซี่ยงหน่วนจึงรับบทเป็นผู้ปกป้องนาง
ครั้งก่อนเซี่ยงั่นโทรศัพท์หาเซี่ยงหน่วนกลางดึก ร้องไห้ระบายว่านางอุตส่าห์หวังดีช่วยปั๋วเย่กับหาวเหวินเหวิน แต่กลับถูกคนอื่นเข้าใจผิด เซี่ยงหน่วนได้ฟังก็โกรธมาก จึงลากเซี่ยงั่นออกมาเดินเล่นเพื่อผ่อนคลาย
ทั้งสองเดินตั้งแต่ชั้นหนึ่งของห้างไปจนถึงชั้นสี่ ในมือเซี่ยงั่นมีชานมเพิ่มมาหนึ่งแก้ว ส่วนเซี่ยงหน่วนหิ้วถุงใบใหญ่ใบเล็กเต็มสองมือ
“ซื้ออะไรบ้างสิ ออกมาเดินห้างทั้งที จะพาคนมาเดินเฉย ๆ หรือไง?” เซี่ยงหน่วนจิ้มหน้าผากนางอย่างขัดใจที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน
“เสื้อผ้าข้ายังมีพอใส่” เซี่ยงั่นคาบหลอดแล้วยิ้ม
เพิ่งพูดจบ ก็มีคนเดินสวนเข้ามา หาวเหวินเหวินหิ้วถุงชอปปิง เพิ่งไปดัดผมกับทำเล็บมา ทั้งยังซื้อของมามากมาย
เซี่ยงหน่วนไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบขวางอีกฝ่ายไว้แล้วเอ่ยว่า “หาวเหวินเหวิน ไม่ได้เจอกันนาน ยังจำข้าได้ไหม? ข้าเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเจ้า ไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้”
หาวเหวินเหวินจำเซี่ยงหน่วนได้ แต่ไม่รู้ว่าเซี่ยงหน่วนรู้จักกับเซี่ยงั่นได้อย่างไร จึงถามอย่างสงสัยว่า “พวกเจ้าสองคนมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?”
เซี่ยงั่นอธิบายสั้น ๆ “เซี่ยงหน่วนเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของข้า พวกเราโตมาด้วยกัน”
เซี่ยงหน่วนกวาดตามองหาวเหวินเหวินตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มขึ้นมาอย่างเป็นมิตรเป็นพิเศษ “อ้าว หาวเหวินเหวิน พอดีเลย สุดสัปดาห์หน้าห้องเราจะนัดรวมตัวกัน หลีซื่อก็จะกลับมาด้วย เจ้ามาด้วยสิ คนเยอะ ๆ สนุกดี!”