ทางตระกูลเฉิง หลังเพิ่งเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงก็เรียกอู๋เยว่หงมาตักเตือนเป็นพิเศษ ให้นางทำหน้าที่สะใภ้ใหญ่ให้สมควร ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกจากบ้าน เรื่องทางบ้านเดิมอย่าได้เข้าไปยุ่งให้มากนัก
ใครจะรู้ว่าอีกไม่กี่วันต่อมา บิดามารดาของอู๋เยว่หงก็มาเยือน ทั้งสองชราสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง พอก้าวเข้ามาก็ร้องไห้คร่ำครวญ บอกว่าครอบครัวของท่านน้าชายอู๋เยว่หงกำลังจะขาดเสบียงจนอดตาย จึงขอให้ลูกสาวช่วยไปพูดกับตระกูลเฉิง ขอยืมอาหารไปประทังชีวิตสักหน่อย
อู๋เยว่หงนั่งอยู่ในโถง มือประคองท้อง สีหน้าไร้อารมณ์ นางฟังบิดามารดาร้องทุกข์จนจบ ก่อนเอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ มิใช่ว่าข้าไม่ยอมช่วย แต่ตอนนี้ข้าเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเฉิง ทำสิ่งใดย่อมต้องมีกฎเกณฑ์ บ้านท่านน้าชายเป็นญาติกันก็จริง ทว่าเสบียงของตระกูลเฉิงไม่ได้ตกลงมาจากฟ้า หากข้าเปิดช่องให้ครั้งนี้ ต่อไปบรรดาป้า ๆ น้า ๆ ทั้งเจ็ดก็จะพากันมาขอ แล้วข้าจะทำอย่างไรเล่า?”
บิดาของนางร้อนใจ “เยว่หง นั่นเป็นท่านน้าชายแท้ ๆ ของเจ้านะ! เจ้าใจแข็งมองพวกเขาอดตายได้หรือ?”
อู๋เยว่หงพลันหน้าขรึม “ก็เพราะเป็นญาติกัน ข้าจึงยิ่งทำตามใจไม่ได้ ท่านพ่อ ท่านแม่ กลับไปเถิด เรื่องนี้ข้าช่วยไม่ได้”
สองผู้เฒ่าถูกนางพูดจนไร้คำโต้แย้ง สุดท้ายก็ปาดน้ำตาเดินจากไป
ป้าหลิวมองอยู่ข้าง ๆ แล้วได้แต่ถอนใจ คุณหนูใหญ่ยังทำกับบิดามารดาแท้ ๆ เช่นนี้ ไม่แปลกเลยที่นางจะใจร้ายกับเด็กหญิงสามและเด็กหญิงสี่ได้ลงคอ
เรื่องขอเสบียงเหมือนกัน ทางตระกูลเซี่ยก่อเรื่องขึ้นคราวหนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงยังต้องฝืนใจให้เสบียงไปหนึ่งร้อยหาบ ส่วนทางตระกูลอู๋ บิดามารดาแท้ ๆ มาร้องขอถึงที่ อู๋เยว่หงกลับใช้คำว่า “ทำตามใจไม่ได้” เพียงประโยคเดียวก็ไล่พวกเขากลับไป