อู๋เยว่หงนอนเหงื่อกาฬท่วมกายอยู่บนเตียงคลอด พอได้ยินคำพูดนั้น นางก็หลับตาเบือนหน้าหนี หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะไม่ปรายตามองเด็กคนนั้นอีกเลย
ป้าหลิวรับเด็กมา เห็นใบหน้าเล็กยับย่น เสียงร้องแผ่วเบาอ่อนแรง ตัวเล็กกว่าตอนที่เด็กหญิงสามกับเด็กหญิงสี่เพิ่งคลอดเสียอีก นางอดถอนใจไม่ได้ เด็กคนนี้ไม่มีแม่รัก ทั้งยังไร้บิดา ต่อไปคงลำบากไม่น้อย
ส่วนเฉิงเส้าจู่ยังคงความทรงจำจากชาติก่อนเอาไว้ เดิมทีเขาคิดว่าการกลับชาติมาเกิดเป็นสิ่งที่สวรรค์ชดเชยความเสียดายให้ เพื่อให้ชาตินี้ได้เกิดในครอบครัวที่ดี เขาเริ่มรู้สึกตัวอย่างเลือนราง แต่กลับได้ยินนางช่วยคลอดอุ้มเด็กพลางประกาศข่าวดีว่า “เป็นเด็กหญิงเจ้าค่ะ”
ในหัวของเฉิงเส้าจู่ดังก้องขึ้นมาวูบหนึ่ง นี่ไม่ใช่เรื่องจริง เขาเป็นผู้ชายชัด ๆ ชาติก่อนอาศัยการเป็นชายได้รับผลประโยชน์จากตระกูลเฉิงจนเต็มที่ เหตุใดกลับชาติมาเกิดหนนี้ถึงกลายเป็นเด็กผู้หญิงไปได้?
เขาอยากตะโกนว่า “ข้าเป็นผู้ชาย” แต่ทารกแรกเกิดจะพูดได้อย่างไร ทำได้เพียงส่งเสียงร้องแผ่วเบา พลางแกว่งแขนขาอย่างร้อนใจ นางช่วยคลอดนึกว่าเขาหนาว จึงรีบห่อร่างเล็กด้วยผ้าห่มผืนจิ๋วให้แน่น
อู๋เยว่หงนอนอยู่ในห้องด้านใน ได้ยินเสียงเด็กร้องแต่คิ้วก็ไม่ขยับ นางจ้องมองมุ้ง พลางนึกถึงตอนที่ตนต้องคุกเข่าในศาลบรรพชนถึงสามวันเพื่อการตั้งครรภ์ครั้งนี้ นึกถึงท่าทางยินดีของฮูหยินผู้เฒ่าตอนรู้ว่านางตั้งครรภ์ สุดท้ายเด็กที่คลอดออกมากลับเป็นผู้หญิงอีกจนได้