เซี่ยงั่นตั้งครรภ์จนครบกำหนดคลอด และคลอดได้อย่างรวดเร็ว หลังหมอตำแยเข้าไปได้ไม่ถึงสองชั่วยาม ก็มีเสียงทารกร้องจ้าดังมาจากด้านใน
หมอตำแยอุ้มเด็กออกมาแจ้งข่าวดี ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “ขอแสดงความยินดีกับคุณหนูรองเจ้าค่ะ เป็นคุณชายน้อยที่ขาวอวบแข็งแรง!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงได้ข่าวคราว คราวนี้ไม่เงียบงันอยู่นานเหมือนครั้งก่อน สั่งการทันทีให้แจกเงินรางวัลแก่บ่าวไพร่ทั่วทั้งจวน แม้แต่คนเฝ้าประตูกับหญิงรับใช้ที่ทำงานใช้แรงก็ไม่เว้น
นางดีใจจนตบต้นขาไม่หยุด “ดี! ดี! ดี! บ้านของเจ้ารองมีทายาทแล้ว!”
เฉิงว่างซูอุ้มลูกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมองเซี่ยงั่นที่นอนเหงื่อท่วมศีรษะอยู่บนเตียง ก้อนหินในใจจึงร่วงลงสู่พื้น
หลังเขาจากไป อย่างน้อยก็ยังมีลูกอยู่เป็นเพื่อนกั่นกั่น นางจะได้ไม่เหงาเกินไปในจวน ทว่าฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงกลับคิดจะรับเด็กไปเลี้ยงที่เรือนของตน
พอเฉิงว่างซูได้ยินก็ปฏิเสธทันที “ท่านแม่ เด็กยังเล็กนัก ขาดมารดาไม่ได้ อีกอย่าง ให้กั่นกั่นเลี้ยงเอง ข้าถึงจะวางใจ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงโกรธจนหน้าเขียว “เจ้าพูดอะไรของเจ้า? ข้าเป็นย่า อุ้มหลานไปเลี้ยงสักสองวันแล้วจะเป็นอะไร? ในบ้านมีเด็กผู้ชายอยู่คนเดียว ข้ารับไปเลี้ยงแล้วยังจะทำให้เขาลำบากใจหรือ?”
เฉิงว่างซูยังคงไม่ยอมอ่อนข้อ “ท่านอยากพบเด็กก็มาเยี่ยมที่เรือนได้ทุกเมื่อ แต่จะพาตัวไปไม่ได้”
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนตบโต๊ะดังปัง ทว่าเฉิงว่างซูก็ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
ไม่กี่วันต่อมา ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงก็กล่าวว่าตนป่วย นอนอยู่บนเตียงพลางบอกว่าเจ็บหน้าอก แล้วให้บ่าวไปส่งข่าวว่า หากเฉิงว่างซูยังเห็นนางเป็นมารดา ก็จงพาเด็กมาให้นางดู