พอได้ยินว่ามีเรื่องดี.....เสนาธิการหลงชิงซานและรัฐมนตรีจ้าวก็มองไปที่หูเซียนจวินพร้อมกัน
“เซียนจวิน......เรื่องดีอะไร?”
“ใช่ทางสถาบันวิจัยยุทโธปกรณ์ไร้คน.....มีข่าวดีมาหรือเปล่า?”
“ก็ไม่ใช่หรอกครับ.....”
“ไม่ใช่? แล้วมันจะเป็นเรื่องดีได้ยังไง.....?”
แววตาคาดหวังของหลงชิงซานกลายเป็นผิดหวังในทันที.....ตอนนี้ใจเขาจดจ่ออยู่แต่กับหุ่นยนต์สงคราม
ถ้าไม่ใช่ข่าวดีจากวงการหุ่นยนต์.....มันก็ไม่นับเป็นเรื่องดี
“เซียนจวิน....ผมไม่ได้เร่งนะ”
“แต่หุ่นยนต์อัจฉริยะของเราพัฒนาช้าเกินไปแล้ว......”
“เมื่อกี้ทางกระทรวงการต่างประเทศส่งข่าวมา.....เดือนหน้านกอินทรีก็จะประจำการหมาจักรกลรุ่นใหม่แล้ว”
“ในสามเสาหลัก.....มีแค่ประเทศมังกรเราแล้วที่ไม่มีหุ่นยนต์สงคราม”
“แล้วก็.....”
“แผนที่พวกคุณอยากจะแสวงหาความร่วมมือจากภายนอกแบบลับ ๆ.....ก็เดินหน้าต่อไม่ได้แล้ว”
“โดนนกอินทรีสกัดไว้ทัน.....!”
“ตอนนี้ ชาติตะวันตกทั้งหมด ตงหยาง กิมจิ และประเทศอื่น ๆ รวมตัวกัน.....การแลกเปลี่ยนบุคลากรและการสัมมนาทางเทคนิคที่เกี่ยวข้องกับเราทั้งหมด ถูกระงับหมด.....”
“ต่อไปนี้ เราคงต้องพึ่งตัวเองแล้ว.....”
พูดพลาง.....หลงชิงซานก็จุดบุหรี่สูบอย่างหงุดหงิด พ่นควันเป็นวง
ก่อนหน้านี้.....ข้อเสนอให้แสวงหาความร่วมมือจากภายนอก ก็เป็นความคิดของหูเซียนจวินนี่แหละ
ตอนนี้โดนนกอินทรีจับได้.....เส้นทางนี้ก็ถือว่าจบแล้ว
ส่วนหูเซียนจวินที่อยู่ตรงข้าม.....กลับยักไหล่ไม่ยี่หระ:
“เสนาธิการ.....ไม่เป็นไรครับ ช่องทางข้างนอกตัดไปก็ตัดไปเถอะ”
“ยังไงมันก็ไม่สำคัญ.....”
หืม?
???
อะไรนะ???
คุณว่าอะไรนะ????
หลงชิงซานกับรัฐมนตรีจ้าวมองหูเซียนจวินด้วยความงุนงง สายตานั้น.....เหมือนมองคนบ้าเลย
ไอ้นี่เป็นบ้าไปแล้วรึไง......?
ช่องทางข้างนอกตัดก็ตัดไป......?
พูดเหมือนไม่แคร์เลยสักนิด......
ให้ตายเถอะ.....
ลืมแล้วรึไงว่าตอนนั้นมาอ้อนวอนผมยังไง?
บอกว่าหุ่นยนต์เลียนแบบสิ่งมีชีวิตวิจัยไม่ออก.....หวังจะหาทางลัดจากการสัมมนานานาชาติ
แล้วยังมาร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนผม.....ให้ใช้สายลับในเงา หาทางทำความร่วมมือลับ ๆ
ให้ตายสิ.....
ตอนนี้ช่องทางตัดแล้ว.....นายกลับทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บ้าไปแล้ว?