แกไม่มีใบขับขี่.....ยังกล้าขับรถอีก?
แกไม่กลัวตาย.....?
ฉินหมิงจ้องจู้จื่อตาเขม็ง.....ไม่คิดเลยว่าไอ้นี่จะบ้าระห่ำขนาดนี้ ไม่มีใบขับขี่ยังกล้าขับ
"ไม่เป็นไรน่า....."
"พ่อผมก็ไม่มีใบขับขี่.....ขับมาแบบนี้ตลอด"
"รถเล่อโถวเล่อยังต้องใช้ใบขับขี่อีกเหรอ....?"
จู้จื่อยังคงจับพวงมาลัย.....สีหน้าเฉยเมย
"เชี่ย.....!"
พ่อแกขับยังไง ฉันไม่สน.....แต่ตอนนี้ ฉันนั่งอยู่ในรถด้วย
เพิ่งรับออเดอร์ใหญ่.....ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกหลายปี
จอดข้างทาง! ฉันขับเอง....
ถ้าเป็นฉินหมิงสมัยก่อน คงไม่แคร์.....แต่ตอนนี้ ใกล้จะเป็นมหาเศรษฐีแล้ว
ชีวิตดี ๆ ยังไม่ทันได้ลิ้มรส สาวสวยรถหรูยังไม่ทันได้ครอบครอง.....ถ้าตายไปตอนนี้ ไม่ขาดทุนแย่เหรอ?
มีคำพูดไม่ใช่เหรอ.....ความเศร้าสุดในชีวิตคือ คนตายแล้ว แต่เงินยังใช้ไม่หมด
"โอ้! เออ....."
เห็นฉินหมิงเอาจริงเอาจังขนาดนี้.....จู้จื่อเลยต้องจอดรถข้างทาง
ทั้งคู่เปลี่ยนกันนั่ง.....ฉินหมิงเปิดแผนที่นำทาง มุ่งตรงไปที่อยู่โรงงานใหม่
................-.............
เมืองสวี่, สำนักงานการเคหะและการก่อสร้าง
"ผู้อำนวยการ สวัสดีครับ!"
"สวัสดี!"
ในโถงทางเดินสำนักงาน.....ผู้อำนวยการหยางจื้อถือกระเป๋าเอกสารเดินมา ผู้คนรอบข้างยิ้มทักทาย
เขาเดินตรงไปห้องทำงาน.....วางกระเป๋า เพิ่งจะเตรียมชงชาสักกา เรียกสติ
เสี่ยวหลี่ เลขานุการก็รีบวิ่งเข้ามา:
"ผู้อำนวยการ.....เอกสารด่วนจากทางศาลากลางครับ"
เสี่ยวหลี่วางเอกสารไว้ตรงหน้าโต๊ะ หยางจื้อชำเลืองมอง ถามว่า:
"เอกสารอะไร.....?"
เลขาฯ: "แจ้งว่าทางศาลากลางเพิ่งอนุมัติที่ดินแปลงหนึ่ง ให้กับบริษัทในเมืองเรา.....ผู้รับผิดชอบของบริษัท จะไปดูสถานที่วันนี้....."
"คำสั่งจากข้างบน ให้ท่านไปต้อนรับเป็นเพื่อน....."
"อะไรนะ.....?"
"ให้ฉันไปต้อนรับ....?"
หยางจื้อฟังแล้วงง.....ตัวเองเป็นผู้อำนวยการ ให้ไปต้อนรับเอง?
ยังต้อนรับอีก....?
บ้าไปแล้ว.....?
"บริษัทอะไร.....ใหญ่ขนาดไหน?"
ในฐานะเบอร์หนึ่งสำนักงานการเคหะฯ.....ปกติก็มีแต่บริษัทคอยต้อนรับเขา ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาต้องไปต้อนรับบริษัท
เสี่ยวหลี่ เลขาฯ ดึงเอกสารแนะนำบริษัทออกมาจากแฟ้ม ยื่นให้หยางจื้อ:
"ผู้อำนวยการ.....นี่ครับ"