คนที่ขับรถรถไฟฟ้าคนชรามา.....
ผู้อำนวยการกลับบอกว่าแตะต้องไม่ได้?
คนคนนี้มันเป็นใครกันแน่.....?
เก่งกาจขนาดนี้เลยเหรอ?
เสี่ยวหลี่ เลขาหนุ่มหดคอ.....น้ำเสียงเริ่มระแวดระวังขึ้นมา:
“ผู้อำนวยการ.....”
“คนคนนั้นเป็นใครกันแน่ครับ.....?”
“ก็บอกแล้ว.....ไม่ใช่เรื่องที่ควรถามก็อย่าถาม”
“นอกจากนายจะอยากตกงาน....!” หยางจื้อถลึงตาใส่ ทำหน้าดุมาก
ล้อเล่นน่า.....คนที่ผู้ว่าฯ สั่งมาเอง ขนาดฉันที่เป็นผู้อำนวยการยังไม่มีสิทธิ์รู้เบื้องหลังเขา
นายยังจะมาถามอีก....?
“ครับ....”
เสี่ยวหลี่ไม่กล้าพูดมาก.....เก็บท่าทีดูถูกก่อนหน้านี้ เปลี่ยนเป็นวางมาดสง่าขึ้นมาทันที สตาร์ทรถแล้วขับเข้าไปในเขตโรงงาน
ด้านฉินหมิงก็ขับรถ.....ตามเข้าไป
ไม่นาน.....รถสองคันก็จอดลงหน้าบริเวณเขตโรงงาน
ทั้งสองฝ่ายจอดรถเรียบร้อย ทักทายกันสั้น ๆ.....หยางจื้อนำทางทุกคนเข้าไปด้านในเขตโรงงาน
“เขตโรงงานนี้มีพื้นที่ใหญ่มาก ก่อนหน้านี้เป็นโรงงานผลิตรถสามล้อของหน่วยงานรัฐ.....”
“เพราะบริหารงานผิดพลาด.....สุดท้ายก็จำต้องปิดตัวลง”
“อุปกรณ์ สิ่งก่อสร้าง ห้องต่าง ๆ ในเขตโรงงานที่เหลือไว้.....พวกคุณเอาไปใช้ได้เลย”
“แน่นอน.....ถ้าไม่ถูกใจ ก็จะตกแต่งใหม่แล้วใช้งานก็ได้”
“ทางจังหวัดกำชับมาเป็นพิเศษเลยว่า หากมีปัญหาด้านการประกอบการเมื่อไหร่ ก็มาติดต่อพวกเราได้ตลอด.....”
หยางจื้อพาพวกเราชมโดยรอบ......
ดูโดยรวม.....ฉินหมิงพอใจมาก
เขตโรงงานนี้ไม่ใช่ที่ดินเปล่า.....แต่มีโรงงานใหญ่ ตึกสำนักงาน ตึกวิจัย ที่ครบถ้วนสมบูรณ์มาก
น้ำ ไฟ แก๊ส อินเทอร์เน็ต ต่อไว้หมดแล้ว......
ไม่เหมือนเขตโรงงานอื่นที่เป็นแค่ที่โล่ง ต้องสร้างตึกกับโรงงานใหม่หมด......
ที่นี่มีทุกอย่างพร้อม ไม่ต้องสร้างใหม่.....แค่ทำความสะอาดนิดหน่อยก็ใช้งานได้เลย
ส่วนพวกอุปกรณ์.....อันไหนใช้ได้ก็เก็บไว้ ไม่ได้ก็ทิ้งไป
ขนอุปกรณ์จากโรงงานซิงหัวนู่นมา.....ไม่กี่วันก็เริ่มงานได้ทันที
“คุณฉิน.....เป็นไงบ้าง พอใจไหมครับ?”
“พอใจมาก.....”
“ผู้อำนวยการหยาง.....วันนี้ต้องขอขอบคุณนะครับ”
“ขอถามหน่อย.....ผมย้ายเข้ามาได้เมื่อไหร่ครับ?”
“เมื่อไหร่ก็ได้เลย....!” หยางจื้อตอบยิ้ม ๆ: