คราวนี้ไม่ใช่เรื่องเงินจริง ๆ นะ!
พิสัย 3600 กิโลเมตร, ความเร็ว 23 มัค, อานุภาพเทียบเท่าระเบิดทีเอ็นที 150,000 ตัน... ต่อให้คุณให้เงินมากกว่านี้ก็ขายไม่ได้หรอก
ของแบบนี้ ยิงทีเดียว... เมืองทั้งเมืองก็หายวับ
ถึงจะไม่ใช่ระเบิดนิวเคลียร์... แต่ก็เกือบจะเทียบเท่าระเบิดนิวเคลียร์แล้วล่ะ
นี่ไม่ใช่แค่อาวุธยุทธศาสตร์แล้ว มันคืออาวุธประเภททุบโต๊ะเลยต่างหาก...
ขายไม่ได้เด็ดขาด!
ยังไงก็ไม่มีทางขาย...!
เจ้าชายอัลอะมานจ้องมองลู่จื้ออิงตาปริบ ๆ... ในแววตาลึก ๆ มีแต่ความปรารถนา:
"ท่านรัฐมนตรีลู่..."
"คืออย่างนี้นะ ท่านก็รู้ ตะวันออกกลางของเรามีภูเขาไฟเยอะ... ผมซื้อเจ้านี่กลับไป จะได้เอาไว้ดับภูเขาไฟ"
"ระหว่างสองประเทศเรา มันคือมิตรภาพพี่น้องกัน... ท่านคงไม่ใจร้าย ให้ประชาชนซะอุดีของเราต้องทนทุกข์กับภัยภูเขาไฟใช่ไหม?"
ภูเขาไฟเยอะบ้านพ่อสิ!
นึกว่าฉันโง่รึไง... ตะวันออกกลางมีภูเขาไฟที่ไหนกัน?
ลู่จื้ออิงโบกมือรัว ๆ... ท่าทีเด็ดเดี่ยวมาก:
"ท่านองค์ชาย! อาวุธรุ่นนี้ เราขายให้ไม่ได้จริง ๆ..."
"ผมเข้าใจแล้ว...!"
ยังไม่ทันที่ลู่จื้ออิงจะพูดจบ เจ้าชายอัลอะมานก็ยิงฟันขาววาบ... แสงสว่างวาบขึ้นมาระหว่างฟัน คล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง:
"ท่านรัฐมนตรีลู่!"
"คงจะเหมือนกับหมาจักรกลก่อนหน้านี้... ท่านอยากให้เราแสดงความจริงใจให้เห็นใช่ไหม?"
"ไม่มีปัญหา!"
เจ้าชายอัลอะมานคิดว่าลู่จื้ออิงกำลังต่อรองราคา แกล้งเล่นตัว... ดังนั้นเขาจึงเดินไปยังเครื่องดับเพลิงเครื่องแรกอย่างมั่นใจ นั่นคือเครื่องดับเพลิงแบบอาร์พีจีนั่นเอง
"วันนี้ ผมจะให้พวกท่านได้เห็น... ความจริงใจของซะอุดี!"
เขามองไปที่ฉินหมิงข้าง ๆ:
"ท่านฉิน... เจ้าเครื่องดับเพลิงแบบสะพายไหล่ยิงเดี่ยวนี้ ราคาเท่าไหร่?"
พอนายท่านถามแบบนี้... ตาฉินหมิงเป็นประกาย รู้ว่างานเข้าแล้ว
เขาไม่รีบบอกราคา... แต่ถามกลับว่า:
"ท่านองค์ชาย! ไม่ทราบว่าท่านจะสั่งซื้อกลับไปสักกี่ลูกครับ...?"
"ท่านก็รู้... การค้าขายน่ะ ยิ่งมากยิ่งถูก... ยิ่งจำนวนมาก ราคายิ่งพิเศษ"
ลู่จื้ออิงเห็นเจ้าชายอัลอะมานเข้าใจผิด... ก็ถอนหายใจ เดินเข้าไป อธิบายว่า: