เจ้าชายอัลอะมานหันขวับกลับมาทันที... แววตาร้อนแรงดั่งเปลวไฟ:
"ท่านรัฐมนตรีลู่"
"ข้าได้ยินว่า... ประเทศมังกรของพวกท่าน ยกย่องตัวเองว่าเป็นอารยธรรมเกษตรกรรม ห้าพันปีมามัวแต่ชอบทำไร่ไถนา?"
"ไม่ว่าภูมิประเทศจะเป็นเช่นไร... แม้แต่ภูเขา, โกบี, หนองน้ำ, ที่ราบสูง พวกท่านก็พลิกให้เป็นนาดีได้หมด?"
ทำไร่ไถนา?
เราคุยเรื่องเครื่องดับเพลิงกันไม่ใช่เหรอ... จู่ ๆ มาเรื่องทำนาได้ไง?
ฉินหมิง, ท่านรัฐมนตรีลู่, ฉุยเกาซัน และคนอื่น ๆ ต่างสบตากัน... ในแววตามีความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเจ้าชายอัลอะมานต้องการสื่ออะไร
"องค์ชายขอรับ..."
"ประเทศมังกรของเราเป็นชาติเดียวในโลกที่วัฒนธรรมไม่เคยขาดตอน..."
"วัฒนธรรมการเกษตรบอกได้ว่าเป็นเหมือนดีเอ็นเอที่ฝังในสายเลือด... เป็นส่วนสำคัญของประวัติศาสตร์หัวเซี่ย"
"ไม่ทราบว่า จู่ ๆ ท่านถามเรื่องนี้ทำไมหรือ...?"
เจ้าชายอัลอะมานยิ้มปริศนา... คิ้วโก่งขึ้นเล็กน้อย:
"งั้นพวกท่านเต็มใจไปทำไร่ไถนาบนทะเลทรายไหม...?"
หืม?
อะไรนะ?
ไปทำนาบนทะเลทราย...?
ท่านรัฐมนตรีลู่อึ้งไป หยุดชั่วอึดใจ... ก็เข้าใจในทันใด:
"องค์ชายขอรับ..."
"ท่านต้องการนำเข้าเทคโนโลยีการเกษตรขั้นสูงของประเทศมังกร... ไปยังซะอุดีของท่าน เพื่อช่วยพลิกฟื้นทะเลทรายอย่างนั้นหรือ?"
ซะอุดีส่วนใหญ่เป็นทะเลทรายรกร้าง อัตราพึ่งพาตนเองด้านอาหารต่ำมาก ต้องนำเข้าแทบทั้งสิ้น... และทรัพยากรน้ำก็แร้นแค้น จะทำเกษตรในที่แบบนั้น ความยากไม่ต่างจากการใช้เท้าซ้ายเหยียบเท้าขวาเหาะขึ้นฟ้า...
แต่... เรื่องของเรื่องคือ งานช่างก็มีช่าง ประเทศอื่นอาจจนปัญญา แต่สำหรับประเทศมังกร เจ้าพ่อนักบ้าในการทำไร่ไถนาแบบนี้
ทะเลทรายไม่ต้องพูดถึง!
ต่อให้เป็นธารน้ำแข็งไซบีเรียของหมีแดง... ก็ยังปลูกพืชทนหนาวให้ดูได้!
น่าเสียดาย หมีแดงไม่มีหัวคิดแบบนั้น...
ยิ่งไปกว่านั้น... วิทยาการควบคุมทะเลทรายระดับโลก จะหาญบอกว่าเจ๋งที่สุด ประเทศมังกรบอกที่สอง ไม่มีใครกล้าบอกที่หนึ่ง
ขอแค่เงินถึง ทะเลทรายแปรเป็นโอเอซิส เป็นนาดี... มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ หรอกหรือ?
"ไม่ไม่ไม่..."
"ท่านรัฐมนตรีลู่เข้าใจผิดแล้ว"
อัลอะมานส่ายหน้า... ครุ่นคิดเล็กน้อย อธิบายว่า: