ตอนวางสาย...หน้าลู่จื้ออิงดำเป็นถ่านเลย
เขางง ๆ เดินมาหาฉินหมิง
"ท่านฉิน...!"
"คุณนี่สุดยอดจริง ๆ นะ...!"
"แค่กระสุนดับเพลิงนัดเดียว...แรงระเบิด 150,000 ตันทีเอ็นที! เทียบเท่าระเบิดปรมาณู 15 ลูก!"
"ตอนนั้นนกอินทรีก็แค่โยนระเบิดปรมาณู 2 ลูกใส่ตงหยาง!"
"คุณจัดไป 15 ลูกเลย!"
พูดจบ...!
คนรอบข้างอึ้งไปหมด!
แต่ละคนทำหน้าตาตะลึงงัน ยืนนิ่งคาที่...แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
อะไรวะเนี่ย!
ระเบิด 150,000 ตันทีเอ็นที นั่นมันกระสุนดับเพลิงเหรอ...?
นั่นมันระเบิดนิวเคลียร์ชัด ๆ!
ฉุยเกาซัน รองรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศที่อยู่ข้าง ๆ ร้อนใจทันที
"ยิงโดนแผ่นดินตงหยางหรือเปล่า?"
"จบเห่! คราวนี้จบเห่แน่..."
แรงระเบิด 150,000 ตัน ถ้ายิงโดนแผ่นดินตงหยาง...โตเกียวคงระเบิดเป็นซากปรักหักพังในพริบตา
"ก็ไม่เชิง!" ลู่จื้ออิงจ้องฉินหมิง แล้วพูดต่อ
"จุดตก ก็เหมือนที่ท่านฉินบอกนั่นแหละ...ตกลงในทะเลตะวันออกของตงหยาง ห่างจากฝั่ง 25 ไมล์ทะเลอย่างแม่นยำ!"
ได้ยินอย่างนั้น...ใจที่ลอยไปลอยมาของฉุยเกาซันถึงค่อย ๆ ตกลง
"ตกใจแทบตาย...!"
"ดีนะไม่โดนแผ่นดิน ไม่งั้นสงครามคงเลี่ยงไม่ได้แน่"
ฉินหมิงก็โล่งอกเหมือนกัน
ถึงจะมั่นใจในเทคโนโลยีของตัวเองมาก แต่ถ้าเกิดคลาดเคลื่อนขึ้นมา ความผิดนี่มหันต์เลย
ลู่จื้ออิงกวาดตามองทุกคน
"ถึงกระสุนดับเพลิงจะตกลงจุดหมายอย่างแม่นยำ!"
"แต่แรงระเบิดมหาศาล...ทำให้เกิดสึนามิและแผ่นดินไหว กลุ่มเมืองชายฝั่งตะวันออกของตงหยางเละเทะไปหมด"
"ตึกใหญ่ ๆ จำนวนมากถูกแรงสั่นสะเทือนจนพังเป็นซาก...!"
"ฝนตกหนักลงมาจากฟ้า ชาวตงหยางสูญหายและเสียชีวิตมากมาย...เรียกว่าเสียหายย่อยยับ"
ฉุยเกาซันย่นคิ้ว ครุ่นคิดเล็กน้อย...แล้วถาม
"เบื้องบนว่ายังไงบ้าง...เราต้องรับผิดชอบอะไรไหม?"
พูดพลางมองไปทางฉินหมิง "โดยเฉพาะท่านฉิน...ต้องรับผิดชอบอะไร?"
ฟังถึงตรงนี้...ใจฉินหมิงก็แป้วขึ้นมาอีก
ลู่จื้ออิงยิ้มบาง ๆ...โบกมือ
"ท่านฉินอย่าเพิ่งกังวล...ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น!"
"ส่วนพวกเรา..." เขาหันไปทางฉุยเกาซัน
"เหมือนกัน ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเลย"
"บอกไปคุณอาจไม่เชื่อ...!"
"เรื่องมันจะบังเอิญได้ขนาดนี้..."