"ช้างเผือก?" นายกรัฐมนตรีซูซูกิมองประเทศที่มัตสึโมโตะชี้... สีหน้าค่อนข้างซับซ้อน:
"มัตสึโมโตะ นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม...?"
"ขนาดนกอินทรียังทำอะไรประเทศมังกรไม่ได้ แล้วช้างเผือกจะไหวเหรอ...?"
"ศึกกลางอากาศห้าสิบเจ็ดครั้งก่อน... กองทัพอากาศช้างเผือกโดนตีจนขี้แตกขี้แตน พวกมันยังกล้าแหยมกับประเทศมังกรอีก?"
ก่อนจะมีศึกกลางอากาศห้าสิบเจ็ด... ทุกคนยังมีภาพลวงตาในใจกับช้างเผือกอยู่บ้าง
แต่หลังจากนั้น... เครื่องบินรบ J-10 ถล่มราฟาล 6 ต่อ 0 ก็ถลกหนังหัวช้างเผือกออกมาหมดเปลือก
ในสายตาซูซูกิ... พลังรบของช้างเผือกตอนนี้ยังไม่เท่าเล็บเท้าเดียวของประเทศมังกรเลย
ฝากความหวังไว้กับพวกมัน... นั่นไม่ใช่ถือตะเกียงเข้าห้องน้ำ หา 'ซี' ใส่ตัวเหรอ?
มัตสึโมโตะสีหน้าสงบ มุมปากแย้มยิ้มเล็กน้อย:
"ท่านนายกครับ... ช้างเผือกตอนนี้ต้องไม่กล้าไปแหยมประเทศมังกรง่าย ๆ แน่"
"แต่ว่า..."
"คนที่พวกมันหนุนหลังอยู่ อาจสร้างปัญหาให้ประเทศมังกรได้..."
"หืม?"
"หมายความว่ายังไง...?" นายกซูซูกินั่งตัวตรง... แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
มัตสึโมโตะเลื่อนมือขึ้นข้างบนอีกหน่อย ไปหยุดบนดินแดนของบาบาป่าน... แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวทางเอเชียใต้ให้ฟัง:
"ท่านนายกครับ... ท่าเรือนี้ ท่านคงทราบดีใช่ไหม?"
นายกซูซูกิผงกหัว:
"รู้! ท่ากวาดาร์ที่ประเทศมังกรเช่าจากปากีสถาน... คือหมากสำคัญที่ประเทศมังกรวางไว้ในมหาสมุทรอินเดีย"
มัตสึโมโตะ: "ใช่แล้ว!"
"การก่อสร้างท่าเรือนี้เดิมทีเพื่อช่วยให้ปากีสถานพัฒนาเศรษฐกิจ... น่าเสียดายที่ผู้บริหารระดับสูงของปากีสถานจัดสรรผลประโยชน์ส่วนนี้ให้กับรัฐปัญจาบทั้งหมด..."
"ส่วนรัฐบาโลชิสถานที่ท่าเรือตั้งอยู่... ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย"
"เป็นเหตุให้กองกำลังแบ่งแยกดินแดนในรัฐบาโลชิสถานไม่พอใจ... ได้รับการสนับสนุนจากช้างเผือก จึงตั้งกองกำลังปลดปล่อยบาโลชติดอาวุธขึ้นมา"
"พวกเขาได้รับคำยุยงจากช้างเผือก... มุ่งโจมตีฐานที่ตั้งและธุรกิจของประเทศมังกรในพื้นที่โดยเฉพาะ บ่อนทำลายความสงบและสภาพแวดล้อมของพื้นที่"
"ห้ามชาวบ้านท้องถิ่นไปทำงานกับธุรกิจของประเทศมังกร..."