วันต่อมา
ซะอุดี
ห้องทำงานขององค์ชายอัลอะมาน
“ท่านทูต ผมหวังว่าพวกคุณจะเร่งรัดให้หน่อยนะครับ”
“ใช่! ทางเราดำเนินการเสร็จหมดแล้ว... ท่าเรือทหารก็เตรียมไว้เรียบร้อย”
“ครับๆ! ผมรอฟังข่าวดีจากท่าน...”
เจ้าชายอัลอะมานวางสายโทรศัพท์... บนใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและตื่นเต้น
คนที่เพิ่งคุยด้วยคือทูตของประเทศมังกรประจำซะอุดี... เขาแทบรอไม่ไหวที่จะให้ประเทศมังกรส่งของมาเร็วๆ
ยิ่งทหารมังกรมาประจำการเร็วเท่าไหร่ จิตใจของเขาก็ยิ่งมีความมั่นคงปลอดภัย...
“กริ๊งๆๆ....!”
ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น... ในใจของเจ้าชายอัลอะมานพลันเกิดสังหรณ์ไม่ดี
พอดูชัดๆ ก็เป็นอย่างที่คิด... เป็นโทรศัพท์จากแดเนียล ผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงแห่งชาติของนกอินทรีนั่นเอง
อัลอะมานขมวดคิ้ว... เขาไม่ได้โง่ ย่อมรู้จุดประสงค์ของแดเนียล ต้องเป็นเรื่องทหารมังกรมาประจำการแน่
“ฮัลโหล!”
เขารับสาย
ปลายสาย... เสียงสุภาพแต่แฝงความหน้าไหว้หลังหลอกของแดเนียลดังมา:
“ใต้เท้าองค์ชาย... ไม่ได้เจอกันนาน ท่านสบายดีหรือเปล่า?”
“โอ้! ท่านผู้อำนวยการแดเนียล... เพื่อนผู้เป็นที่เคารพ ผมสบายดีครับ แล้วท่านล่ะ?”
เจ้าชายอัลอะมานแสดงท่าทีประหลาดใจ... ราวกับรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
แดเนียลไม่พูดพล่ามทำเพลง... เข้าประเด็นทันที:
“ผมก็สบายดี!”
“คืออย่างนี้นะครับ ใต้เท้าองค์ชาย...”
“ผมได้ยินว่าพวกท่านเซ็นสัญญาซื้ออาวุธมูลค่าเกือบ 700 พันล้านเหรียญอีเกิลกับประเทศมังกร... และยังอนุญาตให้พวกเขาใช้ท่าเรือทหารของซะอุดีประจำการด้วย?”
ที่แท้ก็เป็นเรื่องของประเทศมังกร...!
อัลอะมานไม่ได้แปลกใจ... ยังคงรักษาน้ำเสียงราบเรียบและสุภาพ
ตามคำสั่งของมกุฎราชกุมารซาอุ... เขาลดเสียงต่ำลง ตอบกลับ:
“ท่านผู้อำนวยการ... ก่อนอื่น ผมต้องขอแก้ไขท่านสักหน่อย”
“700 พันล้านเหรียญอีเกิลไม่ใช่คำสั่งซื้ออาวุธทั้งหมดนะครับ มากกว่าครึ่งเป็นงบจัดซื้ออุปกรณ์ดับเพลิง...”
“ท่านก็รู้... ซะอุดีมีแหล่งน้ำมันมากมาย ภูมิอากาศร้อนและแห้งแล้ง เกิดไฟไหม้บ่อย การนำเข้าอุปกรณ์ดับเพลิงขนาดใหญ่ มันก็สมเหตุสมผลดีนะครับ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง... แล้วเปลี่ยนประเด็น: