พอตั้งสติได้.....สวีอันเจี๋ยมองกล่องข้าวสีขาวที่ลุงชาวบ้านยื่นให้ แล้วก็สำรวจใบหน้าของลุงที่อยู่ตรงข้ามอย่างละเอียด
เสียงพูดฟังดูเป็นคนแก่ แต่บนหัวสวมหมวกฟาง ปิดหน้าด้วยหน้ากากกันแดดสีดำยาวลงมาถึงคอ......
ที่มือก็ใส่ถุงมือและปลอกแขนกันแดดสีดำ.....เผยให้เห็นแค่ดวงตาคู่เดียว ทั่วทั้งร่างปกปิดมิดชิดไม่ต่างจากเขา
"ลุง! นี่ใส่ชุดพลางตัวทั้งร่างเลยรึไงครับเนี่ย.....?"
"มิดชิดกว่าพวกผมอีก....."
"กันแดดน่ะสิ! พวกนายหมอบกันทั้งวัน พวกเราก็เหมือนกัน.....ถ้าไม่มีอะไรกันแดดบ้าง หนังถลอกแดดเผาหมดแน่"
พูดพลาง.....อู๋หย่วนจิ่งก็ทำเป็นไม่มีอะไร ยื่นผัดหมี่ในมือให้:
"รีบเอาไป.....กินซะ กินอิ่มถึงจะมีแรงซ้อมรบต่อ"
กลิ่นหอมของผัดหมี่ลอยออกมาตามร่องข้าว......สวีอันเจี๋ยที่ท้องร้องโครกครากกลืนน้ำลายลงคอ
แต่ว่า.....เขาไม่ได้รับไปทันที แต่ถามย้ำว่า:
"ลุง! ลุงแน่ใจนะครับว่าแถวนี้ปลอดภัย ไม่มีหน่วยสอดแนมทางอากาศ.....?"
"สบายใจได้! ปลอดภัยดี....." น้ำเสียงเรียบนิ่งของอู๋หย่วนจิ่ง.....เต็มไปด้วยความมั่นใจและแน่ใจ
"ก็ได้ครับ!"
สวีอันเจี๋ยรับผัดหมี่กล่องนั้น.....ยื่นมือไปล้วงกระเป๋าสะพายโดยไม่รู้ตัว ถึงได้นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้เอามือถือมา แล้วก็ไม่ได้พกเงินด้วย
"ลุง ผมไม่ได้พกเงิน แล้วก็ไม่ได้เอามือถือมา....."
"ไม่เป็นไร!" อู๋หย่วนจิ่งยิ้มน้อย ๆ.....หยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา เปิดหน้าแอปแสกนใบหน้า:
"ลุงมีเครื่องแสกนหน้า....."
สวีอันเจี๋ยอึ้งไป ไม่คิดว่าลุงจะเตรียมตัวมาดีขนาดนี้......
"เท่าไหร่ครับ?"
"ผัดหมี่กล่องละสี่สิบ เพิ่มไข่กับไส้กรอก รวมทั้งหมดห้าสิบ"
"ห้าสิบ.....แพงจัง?"
ให้ตายสิ! ขึ้นราคาเอาเลยนะ......!
สวีอันเจี๋ยรู้สึกเจ็บใจอยู่หน่อย.....ผัดหมี่กล่องละห้าสิบ แพงกว่าราคาข้างนอกหลายเท่า
เขายกกล่องผัดหมี่ในมือขึ้นชั่ง กลิ่นหอมเตะจมูก......ซ้อมรบก็ลำบากพออยู่แล้ว ช่างมัน อย่าลำบากเรื่องกินให้ตัวเองอีกเลย!
จะกินก็กิน!
"เอาวะ! ห้าสิบก็ห้าสิบ....."
ตอนนี้ อู๋หย่วนจิ่งยื่นมือถือจ่อหน้าเขาแล้ว......
"ติ๊ง.....บัญชีซักเปาจ่ายเงินห้าสิบหยวน"
สวีอันเจี๋ยทนไม่ไหว หักตะเกียบไม้.....เริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย
พลางกินก็ไม่ลืมบ่น: