เจ็บใจจนแทบบ้าคลั่ง
เมื่อมองฮันเวย ในตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะโทษใครดี
สุดท้ายก็ทำได้แค่โทษตัวเอง
โทษที่เขาคิดเองว่าควบคุมทุกอย่างได้
โทษที่เขาโง่เขลา!
ลู่เหยี่ยนจื่อปล่อยมือจากปกเสื้อของฮันเวย แล้วดึงมือของตัวเองออกจากมือของเธอ
โดยไม่พูดอะไรอีกสักคำ เขาหันหลังแล้วเดินเซไปทางประตู
"พี่เหยี่ยนจื่อ!" ยังไม่ทันถึงประตู เสียงของฮันเวยก็ดังมาจากข้างหลัง "คุณต้องอยู่กับฉันต่อไปใช่ไหม"
"สี่เดือน"
เธอพูดว่า "เราตกลงกันแล้ว ต่อให้แค่เล่นละคร ต่อให้แค่หลอกฉันก็ได้ เพื่อปิดปากฉัน"
ลู่เหยี่ยนจื่อหัวเราะ
หัวเราะอย่างเจ็บปวด
ในเสี้ยววินาทีนี้ เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
"พี่เหยี่ยนจื่อ ฉันจะทำตัวดี ๆ" เธอพูด "ฉันสาบานว่า มีแค่สองครั้งที่ควบคุมไม่อยู่ ไม่มีอีกแล้ว"
"ฉันไม่ได้ทำร้ายเธออีกแล้ว ขอโอกาสฉันอีกครั้ง ทำตามสัญญาของเรา จะได้ไหม"
แต่ลู่เหยี่ยนจื่อไม่ตอบ เขากลับแค่หัวเราะ
เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า
ถ้าเป็นบ้า เขาจะได้ทำลายทุกอย่างแล้วไม่ต้องทำตามสัญญาใช่ไหม
จะได้ทิ้งทุกอย่างไปตามหาสือเนี่ยน ไปขอร้องให้เธอกลับมาใช่ไหม
แต่ทำไมเขายังคงมีสติชัดเจนอย่างนี้
ชัดเจนว่าตัวเองต้องทำอะไร
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."
โจจือยวี่ได้ยินเสียงจึงเคาะประตูเข้ามา
แต่กลับเห็นภาพที่ประหลาดและน่าขนลุก
"นี่มัน..."
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เมื่อกี้เขาอยู่ด้านนอกฟังไม่ชัด ได้ยินแค่เสียงคนเถียงกัน