สือเนี่ยนมองชายตรงหน้า
เขาคือฮัวเหยียนโม่ เขาอ่อนโยนเสมอมา เคารพและเข้าใจเธอ เขาไม่มีทางทำร้ายเธอ
ในใจสงบลงเล็กน้อย เธอยิ้มบางๆ
“อืม” เธอตอบรับ พลางจับมือที่ประคองใบหน้าเธอไว้
แหวนบนนิ้วสะท้อนแสงวิบวับใต้แสงไฟ
เรื่องราวในอดีตล้วนผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้เธอคือคู่หมั้นของฮัวเหยียนโม่
“ดื่มน้ำอุ่นหน่อย” ฮัวเหยียนโม่กล่าวแล้วลุกไปรินน้ำให้เธอ
สือเนี่ยนยื่นมือรับ
มองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
“ที่นี่คือฮั่วซื่อเหรอ” เธอถาม
ที่ที่เธออยู่คือห้องเล็กๆ ข้างห้องทำงานของเขา เห็นได้ชัดว่าเป็นที่พักกลางวันของเขาตามปกติ
“อืม” ฮัวเหยียนโม่หัวเราะเบาๆ แล้วเดินอ้อมไปหลังโต๊ะ ตรงนั้นยังมีเอกสารกองอยู่
ดูออกว่าเมื่อกี้เขากำลังจัดการงานบริษัทอยู่ แต่สังเกตเห็นว่าเธอมีอะไรผิดปกติเลยรีบตามมา
เป็นความรู้สึกแปลกใหม่มาก
สือเนี่ยนถือแก้วลุกขึ้นเดินไปรอบๆ
ก่อนหน้านี้เธอก็เคยมาที่นี่ แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะมีธุระแล้วมาพูด ไม่เคยอยู่นาน เพราะมีออฟฟิศเช่าเป็นของตัวเอง
ครั้งนี้เธอเผลอหลับในรถ ฮัวเหยียนโม่อุ้มเธอขึ้นมา
สือเนี่ยนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ จิบน้ำอีกคำ
ตัวเธอเองยังนึกไม่ถึงเลยว่าจะหลับได้นานขนาดนี้
ยังจำได้เมื่อหลายปีก่อน หลินจือฮวนชอบแซวเธอว่ามีพรสวรรค์ตื่นได้เองตอนรถไฟใต้ดินถึงสถานี
แต่จริงๆ แล้วตอนนั้นเธอไม่ได้หลับเลยสักนิด แค่เคลิ้มๆ เท่านั้น