จากข้อความแรก ยันข้อความล่าสุด ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ มือของเขาก็ยิ่งบีบแน่นขึ้น
[คืนที่ฝนตก เธอหนาวไหม ฉันไม่หนาว เพราะเขาอยู่ข้างฉัน]
[เขาบอกว่าในใจเขามีฉัน]
และข้อความสุดท้าย ——[เขามาหาฉันอีกแล้ว]
ทุกข้อความ เหมือนกับมีดกรีดลงบนหัวใจของเขา
สิ่งที่สือเนี่ยนพูดเป็นความจริงทั้งหมด
เป็นฮันเวยที่ส่งข้อความหาเธอ ยั่วโมโหเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
ทำร้ายเธอ
และเขาก็คือผู้สมรู้ร่วมคิด!
ทั้งหมดนี้คือสาเหตุที่สือเนี่ยนป่วย!
“เพี๊ยะ!”
หน้าจอมือถือถูกมือของลู่เหยี่ยนจื่อบีบจนแตกร้าว
วินาทีต่อมา ลู่เหยี่ยนจื่อคว้าปกเสื้อของฮันเวย กดเธอไว้กับหัวเตียง
ดวงตาสองข้างของเขาแดงก่ำ ดูน่ากลัวมาก
“เธอ!” อกของเขากระเพื่อมอย่างรุนแรง แทบจะพูดอะไรไม่ออก
“เธอเสแสร้ง!” ลู่เหยี่ยนจื่อคำราม
ฮันเวยถูกเขาตวาดจนรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ยอมถอย
“ทำไมเธอถึงส่งข้อความพวกนั้นให้เธอ พูดมา!” ลู่เหยี่ยนจื่อตวาดอย่างเกรี้ยวกราด
ร่างทั้งร่างของฮันเวยสั่นเล็กน้อย แต่เธอกลับกำลังยิ้ม
รอยยิ้มของฮันเวยทำให้ลู่เหยี่ยนจื่อเดือดดาลยิ่งขึ้น
“ฮันเวย!”
ลู่เหยี่ยนจื่อคำรามก้อง
แต่ฮันเวยก็ยังคงยิ้มอยู่
“ทำไมงั้นหรือ?” น้ำตาของฮันเวยไหลออกมาจากหางตาพลางหัวเราะ เธอพูดว่า “พี่เหยี่ยนจื่อ พี่รู้มาตลอดไม่ใช่หรือ ว่าฉันต้องการพี่”
“ฉันอิจฉาเธอ ฉันไม่อยากให้พี่กับเธอไปกันได้ดี ฉันไม่อยากให้พี่ตัดใจจากเธอไม่ได้ ฉันอยากให้พี่หย่ากับเธอ ก็เลยส่งให้เธอ”