ในตอนนั้นเอง
“เนี่ยนเนี่ยน!”
ในจังหวะนั้น ลู่เหยี่ยนจื่อที่ตามผู้ช่วยไปเอาเอกสารสัญญาก็มาถึง
เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย กระโดดลงไปในบ่อน้ำแข็งทันที
ลู่เหยี่ยนจื่ออุ้มเธอขึ้นมาจากบ่อน้ำแข็ง
เลือดของเธอยังคงไหลไม่หยุด ผสมกับน้ำในบ่อ ตามร่างกายของลู่เหยี่ยนจื่อที่อุ้มเธอไว้ กระจายเป็นวงกว้าง
ดูแล้วสะเทือนใจยิ่งนัก
คฤหาสน์กลางภูเขา ในห้อง
“นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น หลังจากที่คุณจากไป” หลินเซวียนบอกกับลู่เหยี่ยนจื่อ
เขาดื่มเหล้าไปหลายแก้วแล้ว ดวงตาในตอนนี้เจือด้วยอาการเมามายเล็กน้อย
หลินเซวียนเงยหน้ามองลู่เหยี่ยนจื่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ขอบตาของอีกฝ่ายแดงก่ำเป็นวงกว้างแล้ว
เขายิ้มเยาะตัวเอง
“ที่จริงมันก็เป็นเรื่องราวที่ง่ายมากเรื่องหนึ่ง” หลินเซวียนพูด คิ้วขมวดแน่น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอน ตกลงมาบนเรตินาของเขา สะท้อนแสงสีแดงออกมาจาง ๆ อย่างไม่ค่อยได้เห็น
“เพียงแต่ เธอเชื่อใจคุณ เธอรักคุณ ยอมเดิมพันชีวิตเพื่อคุณ”
“ยังจำได้ไหม” หลินเซวียนตาแดงก่ำมองลู่เหยี่ยนจื่อตรงหน้า สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านเส้นผมของเขา เขาพูดว่า “วันนั้นหลังจากคุณอุ้มเธอขึ้นฝั่ง เธอกลับบอกให้ผมจำสัญญาฉบับนั้นไว้”
“เธอรักคุณมากจริง ๆ”
“เพล้ง เคร้ง เพล้ง…”
เสียงดังสนั่นขึ้นมาชุดหนึ่ง วินาทีต่อมา ลู่เหยี่ยนจื่อซึ่งก่อนหน้านี้นอนอยู่บนเตียงตลอด ตอนนี้กลับจับปกเสื้อของหลินเซวียนไว้ แล้วกระแทกเขาอย่างแรงใส่กำแพงสีขาวด้านข้าง
ขวดเหล้าและแก้วเหล้าบนโต๊ะถูกชนล้ม กระเด็นตกพื้น ไวน์แดงหกกระจาย พื้นดินเปรอะเปื้อนเป็นสีแดงผืนใหญ่