เขาผิดไปแล้ว
เขาคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรที่รับไม่ไหวอีกแล้ว
แต่ความจริงที่อยู่ในตู้เซฟนี่ กลับเหมือนคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าใส่เขา จนพังทลาย และลากเขาดิ่งลงสู่ก้นทะเลที่มืดมิดไร้แสง
ลู่เหยี่ยนจื่อหัวเราะ ในมือออกแรง ปลายนิ้วทิ่มทะลุฝ่ามือ เลือดสีแดงซึมออกมาเปื้อนกระดาษ
เขา… เพียงเพราะคำโกหกที่โง่เขลาและน่าขำคำเดียว… ถึงได้ทำทุกอย่างลงไป
หย่าร้าง พลั้งมือฆ่าลูกของพวกเขา ทำร้ายเนี่ยนเนี่ยนจนไม่มีชิ้นดี… ทำลายทุกอย่างที่เขาเคยมีจนย่อยยับ
ดวงตาของลู่เหยี่ยนจื่อแดงก่ำอย่างน่ากลัว แต่เขาก็ยังหัวเราะ เสียงหัวเราะทั้งเย้ยหยันและโศกเศร้าขมขื่น
ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็อดรู้สึกหวาดหวั่นไม่ได้
“ประธานลู่” ผู้ช่วยถามด้วยความเป็นห่วง “คุณเป็นอะไรไปครับ? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? หรือผมจะไปตามเลขาโจวมา?”
วินาทีต่อมา ลู่เหยี่ยนจื่อหันไปมองผู้ช่วย ในดวงตาสีแดงฉานของเขา เอ่อล้นไปด้วยความเกลียดชัง
อีกด้านหนึ่ง
เวิร์คช็อปดอกไม้วิเวียนแทบจะล่มสลาย
ผู้คนมากมายหลั่งไหลเข้ามา
คำถาม คำร้องถาม คมกริบดั่งมีด เสียงกรีดร้องตะโกนด้วยโทสะ
ในที่สุดฮันเวยก็ตั้งสติได้ เธอหันไปมองจินฉงที่อยู่ในฝูงชนโดยอัตโนมัติ หวังจะพลิกสถานการณ์ทุกอย่างกลับคืน
ทว่าจินฉงกลับถูกฝูงชนที่เบียดเสียดยัดเยียดท่วมทับไปแล้ว ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน
เบื้องหน้าของฮันเวย เหลือเพียงแค่สือเนี่ยน
“เธอ…” ฮันเวยรีบเอ่ยปากทันที
“จะบอกว่าเป็นของปลอมใช่ไหม?” สือเนี่ยนพูดคำตอบของฮันเวยออกมาก่อนแล้ว