“อยากดูสิ่งที่อยู่ข้างในนี่ไหม?” สือเนี่ยนถามอย่างสงบ “ดูกันส่วนตัว หรือจะเปิดเผยต่อหน้าทุกคน?”
ฮันเวยหัวเราะเยาะในใจ คิดว่าสือเนี่ยนยังคงเล่นสงครามจิตวิทยาจนถึงตอนนี้ นึกว่าหล่อนกังวลว่าคนอื่นจะเห็นเนื้อหาข้างใน
ถ้าหล่อนตอบว่าจะดูกันส่วนตัวจริง ๆ งั้นก็ไม่เท่ากับพิสูจน์ว่าในใจหล่อนมีสิ่งใดปิดบังงั้นหรือ?
หล่อนก็ไม่เชื่อจริง ๆ หรอกว่าสือเนี่ยนจะมีของอยู่ในมือ!
ดังนั้น หล่อนจึงคลอตาด้วยความน้อยใจแล้วพูดว่า “เปิดดูตรงนี้เลยก็ได้นะ ไม่ว่าจะเป็นอะไร ขอแค่คุณมีความสุขก็พอ”
“ยังไง ฉันก็อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”
เหมือนหล่อนกำลังตามใจสือเนี่ยนที่ก่อกวนอย่างไรอย่างนั้น
สือเนี่ยนมองฮันเวยอย่างสงบ
ถึงเวลาจบเรื่องนี้ได้แล้ว
สือเนี่ยนไม่พูดอะไรมาก และไม่รอช้า เปิดซองเอกสาร หยิบของข้างในออกมา วางลงบนโต๊ะ
คนที่อยู่ข้าง ๆ ยกกล้องเข้ามาใกล้พร้อมกัน
ขณะนั้นเอง รถของลู่เหยี่ยนจื่อเพิ่งจอดลงด้านนอกฝูงชน
ผู้ช่วยเพิ่งพาเขาออกมา ระหว่างทางก็คลี่เสื้อคลุมตัวหนึ่งพาดบนตัวลู่เหยี่ยนจื่อ บังรอยเลือดบนตัวเขาไว้
ผู้ช่วยลงจากรถไปเอารถเข็น ลู่เหยี่ยนจื่อยังคงอยู่ในรถ
มองผ่านกระจกรถ ลู่เหยี่ยนจื่อมองเห็นรถของฮัวเหยียนโม่จอดอยู่ไม่ไกล
เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า เมื่อนานมาแล้ว คำพูดเหล่านั้นที่ฮัวเหยียนโม่เคยพูดกับเขา
“ลู่เหยี่ยนจื่อ ถึงตอนนี้ คุณก็ยังไม่รู้เลยว่าคุณสูญเสียอะไรไปบ้าง”
“รอให้คุณรู้ทุกสิ่งที่คุณทำลงไปแล้ว ผมคิดว่า คุณจะไม่รู้สึกไม่ยอมอีกต่อไป”
“ เพราะคุณจะพบว่า ทุกสิ่งทุกอย่าง เป็นสิ่งที่คุณสมควรได้รับ”