กรรไกรจ่อห่างจากอกของสือเนี่ยนเพียงไม่ถึงครึ่งเมตร แต่ฮันเวยกลับหยุดมือ
ข้อมือของฮันเวยถูกจับไว้แน่น ขยับเขยื้อนไม่ได้
ทุกสิ่งราวกับหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น
ไม่ไกลออกไป ฮัวเหยียนโม่เม้มปากแน่นกำลังจะก้าวเข้ามา ส่วนลู่เหยี่ยนจื่อที่นั่งอยู่บนรถเข็นก็ลุกขึ้นยืน มุ่งหน้ามาทางนี้
ฝูงชนเอะอะโวยวาย บอดี้การ์ดหันกลับมาเตรียมเข้าควบคุมสถานการณ์
ทว่าจุดศูนย์กลางของฝูงชนกลับมีเพียงสองคน—สือเนี่ยนและฮันเวย
เป็นสือเนี่ยน
เธอจับข้อมือของฮันเวยไว้อย่างไม่เร่งรีบ ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
ราวกับว่าเธอคาดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้า และเตรียมพร้อมตั้งแต่ก่อนที่ฮันเวยจะลงมือ
แสงอาทิตย์ยามเที่ยงตกกระทบแผ่นโลหะคมกริบของกรรไกร สะท้อนแสงวาบวาว
สายลมพัดแผ่วเบา ทำให้ช่อดอกไม้ด้านข้างโยกไหวเล็กน้อย
คนที่อยู่หน้างานและดูไลฟ์ต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เสียงสบถประณามกลับดังกระหน่ำกว่าเดิม
ฮัวเหยียนโม่และลู่เหยี่ยนจื่อเบียดผู้คนเข้ามา
ส่วนสือเนี่ยนยังคงสบตากับฮันเวย
ฮันเวยดิ้นรนเล็กน้อย ขยับมือไปมา
แต่แม้แรงของสือเนี่ยนจะไม่ได้มากมาย แต่ก็สามารถยับยั้งมือที่ถือกรรไกรของฮันเวยได้
รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงด่าทอและโห่ฮา ฮันเวยร้อนรนในใจ
เมื่อครู่เธอใจร้อนชั่ววูบ ลืมไปว่าที่นี่เต็มไปด้วยผู้คน และยังมีไลฟ์สดออนไลน์อีกด้วย
"ปล่อย!" ฮันเวยตะโกน
สือเนี่ยนลดสายตาลงเล็กน้อย แต่หาได้ปล่อยมือไม่