สือเนี่ยนพยายามบังคับตัวเองให้พูดว่า "ไม่" อยากจะกลบเกลื่อนทุกอย่างให้ผ่านไป ให้เขาพาเธอไปจดทะเบียนในวันพรุ่งนี้อย่างราบรื่น
แต่พอคิดถึงลูกที่หายไป คิดถึงแหวนแทนซาไนต์ที่เขาริบไป คิดถึงความจริงใจที่เคยมอบให้ผิดคน เธอก็พูดไม่ออกจริงๆ
จะไม่ให้เธอโทษเขาได้อย่างไร?
อารมณ์พลุ่งพล่าน เธอแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
"เนี่ยนเนี่ยน" ลู่เหยี่ยนจื่อเรียกชื่อเธออีกครั้ง "ตอบฉันสิ"
ลู่เหยี่ยนจื่อตาแดงก่ำ ถามว่า "เธอจะโทษฉันไหม"
สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สือเนี่ยนหันหน้ามา ดวงตาชื้น
สือเนี่ยนมองลู่เหยี่ยนจื่อที่อยู่ตรงหน้า ในรถเขายังดูเหมือนเดิมแทบไม่ต่างจากเมื่อก่อน ดวงตาคู่นี้ดูเหมือนจะเคยมีความรู้สึกผิดอยู่ด้วย
"เนี่ยนเนี่ยน..."
สือเนี่ยนอารมณ์พลุ่งพล่าน ปลายนิ้วกดลึกลงบนฝ่ามือ พยายามสุดกำลังให้ภายนอกดูสงบนิ่ง
เธอเก็บเสียงไว้มั่นคงแล้วพูดว่า "แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ?"
แค่สามพยางค์ ก็แทงหัวใจลู่เหยี่ยนจื่ออย่างแรง
เขาอ้าปากอยากพูดอะไร แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก
เขามองเธอที่สองตาเปียกชื้นตรงหน้า
สุดท้าย เขาหลุบตาลงเล็กน้อย หลบสายตาของเธอ
"โทษฉัน" เขาพูด
นอกหน้าต่างรถ ลมพัดแนวต้นไม้เกิดเสียงดัง ซ่า ซ่า
"ฉันรู้ว่าคุณโกรธมาตลอด"
น้ำเสียงของลู่เหยี่ยนจื่อเต็มไปด้วยบางสิ่งที่เก็บกด เขาเงยหน้ามองต้นไม้นอกหน้าต่าง
"ฉันรู้ว่าคุณควรโกรธฉัน"
"เรื่องของฮันเวยทำร้ายคุณ"