ใบหน้าของสือเนี่ยนปรากฏขึ้นตรงหน้าลู่เหยี่ยนจื่อครั้งแล้วครั้งเล่า
เขามองเห็นภาพเธอสวมผ้าพันแผลที่ศีรษะในโรงพยาบาลวันนั้นอีกครั้ง
“ยังดี ยังดีที่เป็นแค่แผลถลอก…” เขาพึมพำเบาๆ
ทุกอย่างยังไม่ถึงขั้นที่แก้ไขไม่ได้ ขอเพียงหลังจากนี้เขาอธิบายกับเธอให้ชัดเจน…
เธอ… น่าจะให้อภัยเขา
ส่วนหลินจือฮวนนั้นระเบิดอารมณ์ทันที
“อะไรที่ว่าแค่แผลถลอก! นายลืมที่ผลักเธอไปหรือไง” หลินจือฮวนโมโหถึงขั้นพุ่งเข้าใส่ พร้อมจะถีบลู่เหยี่ยนจื่อสักที
“นายรู้ไหมว่าเธอ…”
“จือฮวน!” หลินยู่เฉินกระชากหลินจือฮวนกลับมา
“พี่! นี่ยังจะช่วยเขาพูดอีกหรือ!” หลินจือฮวนแทบขาดใจตาย
ตอนนั้นที่สือเนี่ยนตัวเต็มไปด้วยเลือด เธอเห็นชัดแจ๋ว!
“เนี่ยนเนี่ยนใช้ชีวิตอย่างไรมาตลอดหลายวันนี้…” ดวงตาของหลินจือฮวนแดงก่ำ น้ำเสียงเจือสะอื้น
แต่หลินยู่เฉินกลับส่ายหน้า ไม่ให้เธอพูดต่อ
ส่วนลู่เหยี่ยนจื่อที่อยู่ด้านข้างไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดอีกแล้ว เพราะเขาเห็นสือเนี่ยนเพิ่งเดินออกมาจากอีกห้องทำงาน
“ช่วงนี้กำลังตามจับอยู่ แต่คุณก็ต้องระวังตัวหน่อยนะ”
“อืม ฉันจะระวัง ฉัน…”
สือเนี่ยนกำลังคุยกับหลี่ซินอี๋
แต่ชั่วพริบตาต่อมา ลู่เหยี่ยนจื่อก็มาอยู่ข้างพวกเขา
“เราต้องคุยกัน” ดวงตาลู่เหยี่ยนจื่อแดงก่ำ มือจับข้อมือสือเนี่ยนไว้แน่น
หลี่ซินอี๋ที่อยู่ด้านข้างเห็นเหตุการณ์ก็มองลู่เหยี่ยนจื่อ แล้วมองสือเนี่ยน