สือเนี่ยนมองไปที่เขา แต่เขากลับมองออกไปนอกหน้าต่างสู่ม่านฝน โดยไม่มองเธอเลย
“รัก” เธอตอบ
แต่นั่นมันเป็นอดีตไปแล้ว
ตอนนี้ เธอตัดสินใจที่จะปกป้องหัวใจของตัวเองไว้
เพียงแค่เธอไม่จำเป็นต้องบอกเขา
และไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายในวันพรุ่งนี้
เขาหันกลับมา มองดูสือเนี่ยนเปิดประตูรถแล้วก้าวเข้าไปในสายฝน
คนเก่าของตระกูลสื้อยังคงอยู่ที่ลู่ซื่อ การสืบสวนสาเหตุการตายของสืออี้เฉินก็ต้องการกำลังสนับสนุน
เธอต้องการเขา ต้องการตระกูลลู่
เขาเชื่อว่า อีกห้าเดือน เมื่อเขาเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้เธอรู้ อธิบายกับเธอให้ดี เธอก็จะเข้าใจ
เธอรักเขา เธอขาดเขาไม่ได้
สือเนี่ยนเดินตามพี่น้องตระกูลหลินเข้าไปในสายฝนแล้ว
ฝนตกหนักมาก ถึงแม้จะใช้ร่มมาด้วย แต่ตัวก็ยังเปียกอยู่บ้าง
“เดี๋ยวฉันไปเอารถมา” หลินยู่เฉินกล่าว
หลินจือฮวนยื่นกุญแจให้เขา
หลินยู่เฉินกางร่มเดินไปเอารถ ส่วนสือเนี่ยนและหลินจือฮวนยืนอยู่ใต้ชายคา
สือเนี่ยนกำลังสะบัดน้ำฝนออกจากกางเกง หลินจือฮวนมองตาแดงเรื่อของเธอ ครุ่นคิดสักพัก จึงถามว่า “เขาพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า”
“เรื่องในอดีตน่ะ” สือเนี่ยนตอบอย่างสงบ “แล้วก็บอกว่าเรื่องอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาอธิบายว่าเขาไม่ได้ตั้งใจผลักฉัน”
หลินจือฮวนร้อนรน “เธอคงไม่ยกโทษให้เขาใช่ไหม”
“ทั้งมาย้ำเรื่องอดีต ทั้งบอกว่ามันไม่ได้ตั้งใจ เนี่ยนเนี่ยน เขานี่มันเลวร้ายจริง ๆ ! เขาทำร้ายเธอหนักหนาขนาดนั้น…”
สือเนี่ยนสะบัดน้ำเสร็จก็ยืดตัวขึ้น ยิ้มให้หลินจือฮวน แล้วตบบ่าเธอ “จะเป็นไปได้ยังไงกัน”