สิ้นเสียงพูด บรรยากาศในที่นั้นก็เงียบลง พนักงานขายในสำนักงานขายบ้านต่างอ้าปากค้างจนเป็นรูปตัวโอ
เธอพูดว่าอะไรนะ?
จะซื้อทั้งตึกเลยเหรอ?
พวกเขาไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?!
“ดีเลย!” ท่ามกลางความเงียบ จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นดังขึ้น เป็นพนักงานขายคนที่ก่อนหน้านี้เอาแต่ตามแนะนำบ้านให้พี่สี่นั่นเอง
เขายิ้มหน้าบาน ใบหน้าเปล่งปลั่งด้วยความตื่นเต้น มือคว้าหมับเข้าที่แขน “เดี๋ยวผมไปเปิดใบจองให้คุณเลย!”
ถ้าวันนี้ขายตึกนี้ได้ เขาจะได้ค่าคอมมิชชันเท่าไรกันนะ! รวยแล้ว รวยแล้ว!!!
เย่ชุนเซิงมองพนักงานขายคนนั้นอย่างพูดไม่ออกอยู่บ้าง
คนที่บอกว่าจะซื้อทั้งตึกคือเธอ แล้วเขาจะพูดเรื่องเปิดใบจองกับพี่สี่ทำไมกัน
เย่ชุนเซิงเรียกหลี่เสี่ยวลี่ตรง ๆ “เสี่ยวลี่ รบกวนช่วยเปิดใบจองให้ฉันหน่อยนะ”
หลี่เสี่ยวลี่ยังคงยืนงงอยู่กับที่ เย่ชุนเซิงเรียกเธอแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว
พนักงานหญิงวัยกลางคนคนเดิมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเย่ชุนเซิง คล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบผลักหลี่เสี่ยวลี่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น “น้องคนนี้เรียกเธอ ให้เธอไปเปิดใบจองให้ไง รีบไปสิ!”
“เอ๊ะ? อ๋อ” หลี่เสี่ยวลี่ยังมึนงงอยู่ เธอหันหลังจะเดินออกไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามองเย่ชุนเซิงอย่างไม่แน่ใจ
เย่ชุนเซิงเลิกคิ้วยิ้มให้เธอ
หลี่เสี่ยวลี่มึนหัวไปหมด รีบวิ่งไปเอาใบจองมา
เธอกำลังมือสั่นจะกรอกใบจอง มือข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามา “ผมทำเอง ผมกรอกเอง!”
เป็นพนักงานขายคนเดิมที่ตามแนะนำบ้านให้พี่สี่ เขายังคงจมอยู่กับความเข้าใจของตัวเองจนไม่ทันได้สังเกตอะไร