เย่ชุนเซิง: “……”
ตอนนี้คุณก็ได้เห็นแล้ว
แล้วขนมเส้นเผ็ดมีอะไรผิดตรงไหน? มันอร่อยมากเลยนะ!
เย่ชุนเซิงไม่สนใจสีหน้าเอือมระอาของคนที่ผ่านไปมา ยังคงกินขนมเส้นเผ็ดอย่างมีความสุขต่อไป
แต่ขนมเส้นเผ็ดในมือยังไม่ทันหมด เย่ชุนเซิงก็พบอีกว่า คำคุยโวที่เธอพูดไว้ดูเหมือนจะเป็นความจริง คนที่สำนักงานขายบ้านกำลังรอพวกเธออยู่จริง ๆ
อีกฝ่ายกวาดตามองพวกเธอรอบหนึ่ง ราวกับกำลังยืนยันให้แน่ใจ จากนั้นดวงตาก็เป็นประกาย พากันกรูเข้ามาต้อนรับ “คุณผู้ชายคุณผู้หญิงทุกท่านมาซื้อบ้านใช่ไหมครับ? เชิญด้านในครับ เชิญเลย!”
พนักงานขายต้อนรับพี่สาวใหญ่กับคนอื่น ๆ เข้าไปอย่างกระตือรือร้น ทิ้งเย่ชุนเซิงกับเย่เจียซีไว้ด้านหลัง ทั้งสองสบตากัน แล้วต่างก็มองขนมเส้นเผ็ดในมืออย่างรู้ใจกัน
ขนมเส้นเผ็ดนี่ดูเหมือนจะทำให้ภาพลักษณ์ของพวกเธอเสียจริง ๆ หรือเปล่านะ?
เย่ชุนเซิงสบตากับพนักงานขายสาววัยเยาว์คนหนึ่งซึ่งเดินตามหลังอยู่ตรงประตู เธอยกขนมเส้นเผ็ดที่ยังกินไม่หมดในมือขึ้นเป็นเชิงบอก แล้วถามอย่างสุภาพว่า “คุณรังเกียจไหมถ้าพวกเราจะถือสิ่งนี้เข้าไปด้วย?”
หลี่เสี่ยวลี่ชะงักไป ก่อนจะได้สติก็ส่ายหน้า “ไม่รังเกียจค่ะ”
เธอมองพี่สาวใหญ่กับคนอื่น ๆ ที่เพื่อนร่วมงานพาเข้าไปก่อนอย่างกระวนกระวาย แล้วหันมามองเย่ชุนเซิงกับเย่เจียซี สีหน้าลังเล
แต่สุดท้ายเธอก็ยังมองสองคนนั้น แล้วฝืนยิ้มต้อนรับอย่างไม่ค่อยชำนาญนัก “พวกคุณมากับคุณผู้ชายคุณผู้หญิงกลุ่มเมื่อกี้ใช่ไหมคะ? เชิญค่ะ”
แม้อีกฝ่ายจะบอกว่าไม่รังเกียจ แต่เย่ชุนเซิงก็รู้สึกอยู่บ้างว่ากินขนมเส้นเผ็ดไปดูบ้านไปคงไม่ค่อยเหมาะนัก เธอกับเย่เจียซีจึงรีบกินส่วนที่เหลือจนหมด
หลี่เสี่ยวลี่เห็นแล้วก็เดินไปหยิบกระดาษทิชชูมาให้พวกเธอเช็ดมือด้วยตัวเอง คงคิดว่ากินขนมเส้นเผ็ดแล้วจะคอแห้ง จึงรินน้ำมาให้พวกเธออีกสองแก้ว
เย่ชุนเซิงกำลังจะขอบคุณ ก็มีคนแต่งตัวเป็นพนักงานขายเหมือนกันรีบเดินเข้ามาดึงหลี่เสี่ยวลี่ “เธอยังมัวโอ้เอ้อะไรอยู่ตรงนี้อีก?”
น้ำเสียงของเพื่อนร่วมงานฟังดูทั้งร้อนใจทั้งเหมือนอยากเขย่าให้เธอได้สติ
“เมื่อกี้เธอไม่ได้ยินหรือไง คนกลุ่มนี้เพิ่งซื้อบ้านแถวเมืองบุปผาหงส์ไปทีเดียวหกเจ็ดหลัง!”