หลังเลิกงาน ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่เสี่ยวลี่พยายามอดกลั้นไว้ได้ แต่พอเข้ามาในชุมชนแออัดและยิ่งใกล้บ้านเข้าไปทุกที เธอก็ทนไม่ไหว รีบวิ่งพลางตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “แม่! แม่! แม่จ๋า!”
หลี่เสี่ยวลี่วิ่งกลับบ้านอย่างตื่นเต้น แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นแม่ล้มอยู่บนพื้น เธอตกใจจนใบหน้าซีดเผือด
“แม่ เป็นยังไงบ้าง ล้มโดนแผลหรือเปล่า?”
หลี่เสี่ยวลี่กำลังจะตรวจดูบาดแผลบนศีรษะของแม่ หวงเยว่ทั้งสิ้นหวังทั้งเจ็บปวดใจ เธอร้องไห้พลางผลักลูกสาวออก แล้วคลานไปทางโอ่งน้ำ ตั้งใจจะเอาศีรษะโขกกับโอ่ง “อย่ามาสนใจแม่เลย ปล่อยให้แม่ตายไปเสียยังดีกว่า...”
“แม่! พูดอะไรแบบนั้น!” หลี่เสี่ยวลี่เองก็ร้องไห้อย่างสิ้นหวัง เธอกอดหวงเยว่ไว้แน่น “ถ้าแม่ตาย หนูก็ไม่มีแม่แล้ว แม่จะให้หนูอยู่คนเดียวยังไง!”
แม่ลูกกอดกันร้องไห้ “เสี่ยวลี่ แม่คงไม่หายแล้ว แค่ทำกับข้าวให้ลูก แม่ยังทำไม่ได้เลย แม่มีชีวิตอยู่ก็เป็นภาระของลูก...”
“ไม่ค่ะ แม่ไม่ได้เป็นภาระของหนู!”
หลี่เสี่ยวลี่ร้องไห้พลางพูดว่า “แม่ยังหายได้ค่ะ ก่อนหน้านี้หมอบอกแล้วว่าถ้ารีบทำกายภาพบำบัด อย่างน้อยก็ฟื้นตัวได้หกถึงเจ็ดส่วน พรุ่งนี้เราไปโรงพยาบาลทำกายภาพกันนะคะ!”
“แม่ วันนี้หนูขายบ้านได้แล้ว ได้เงินรางวัลด้วย! พรุ่งนี้หนูจะพาแม่ไปโรงพยาบาลทำกายภาพบำบัดค่ะ”
หวงเยว่ยิ่งปวดใจ เธอรีบพูดว่า “ไม่ แม่ไม่ไป ต้องเก็บเงินไว้ให้ลูกเรียนซ้ำ ลูกต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย จะเอาเงินมาเสียกับแม่ไม่ได้...”
หลี่เสี่ยวลี่ส่ายหน้า “แม่ ไม่ต้องห่วงค่ะ เงินพอให้หนูเรียนซ้ำ แล้วก็พอให้แม่ทำกายภาพบำบัดด้วย จริง ๆ นะ หนูไม่ได้โกหก...”