หลังจากจัดการรังแตนและอัดคนเสร็จ ลู่เฟิ่งอู๋ก็รีบวิ่งกลับขึ้นรถอย่างรวดเร็ว พอเย่ชุนเซิงโยนประทัดออกไป เขาก็ช่วยปิดกระจกรถให้ทันที เพื่อป้องกันไม่ให้แตนบินเข้ามา
ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันสักคำ แต่กลับขยับตัวประสานกันได้อย่างเข้าขา
พอสบตากัน ก็ยิ่งเข้าขากันจนยกมือแปะกันดังเพียะ
เย่ชุนเซิงเลิกคิ้วให้ลู่เฟิ่งอู๋ «ทำได้ดีมาก!»
ลู่เฟิ่งอู๋ยิ้มอย่างสดใส «เธอก็เหมือนกัน!»
«ลู่เฟิ่งอู๋ คราวหน้าถ้าจะจัดการใครอีก เรามาร่วมมือกันนะ!» เย่ชุนเซิงตาเป็นประกาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ก่อนหน้านี้เธอยังคิดว่าตัวเองกับลู่เฟิ่งอู๋เป็นคนละพวกกันอยู่เลย แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าพวกเขาเข้ากันได้สุด ๆ
แค่สบตาก็พร้อมลุย! สะใจ!
«อืม!» ลู่เฟิ่งอู๋พยักหน้าอย่างอารมณ์ดี «ฉันจำหน้ากับชื่อของหมอนั่นไว้แล้ว ไว้หาโอกาสเหมาะ ๆ ค่อยจับมันใส่กระสอบสักที»
ไอ้หัวหมูหน้าตาอัปลักษณ์ ปากเหม็น แถมยังปากเสีย เจอเมื่อไรก็จัดการเมื่อนั้น!
«อืม ๆ~» ร้านขายเทปเพลงและวิดีโอริมถนนเปิดเพลงปิดท้ายละครเรื่อง “ดาบมังกรหยก” เพลง “รักแผ่นดินยิ่งกว่ารักหญิงงาม” เย่ชุนเซิงอดฮัมตามไม่ได้ «รักแผ่นดิน~ยิ่งรักหญิงงาม~ วีรบุรุษคนไหนยอมอยู่อย่างเดียวดาย~»
ลู่เฟิ่งอู๋รับต่อ «ชายชาตรี~กล้าหาญเต็มตัว~ ความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่เลื่องลือไปไกลทั่วหล้า~»
พอถึงท่อนฮุก ทั้งสองก็ไม่ยอมให้ใครร้องคนเดียว ประสานเสียงกันขึ้นมา «ชีวิตคนเรามีเพียงไม่กี่ฤดูใบไม้ร่วง จะไม่เมาจนกว่าจะพอใจ~ ทางตะวันออกหญิงงามของฉัน ทางตะวันตกแม่น้ำเหลืองไหล~ มาสิ มาดื่มกัน จะไม่เมาจนกว่าจะพอใจ~»