หลังจากครูฝึกทั้งหลายจากไป เย่ชุนเซิงก็ได้รับกล่องใบหนึ่ง ข้างในบรรจุของขวัญที่พวกครูฝึกมอบให้เธอไว้
ส่วนใหญ่เป็นของฝากขึ้นชื่อจากบ้านเกิด ล้วนเป็นของที่หาซื้อไม่ได้ในมณฑลหนานหรือเมืองถง มีทั้งไส้กรอกแดงจากฮาร์บิน ลูกอมนมจากมองโกเลียใน ขนมจากเมืองหลวง เนื้อจามรีตากแห้งกับขนมปังข้าวบาร์เลย์จากทิเบต...
มีเยอะแยะมากมาย บางอย่างเย่ชุนเซิงก็ไม่รู้จักด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของเย่ชุนเซิง รองผู้อำนวยการเหลียงเยี่ยนหมิง ซึ่งเคยเป็นทหารมาก่อนก็ยิ้มแล้วอธิบายว่า
“ทหารในกองทัพมาจากทั่วทุกสารทิศ ของเลยมีหลากหลายหน่อย แต่ทั้งหมดเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเขา ถ้าชอบกินก็เก็บไว้กินเอง ถ้ากินไม่ชินก็เอาไปให้คนอื่น”
“เยอะเกินไปแล้วค่ะ” เย่ชุนเซิงพูดอย่างอดไม่ได้ พลางหยิบขวดแก้วใบหนึ่งขึ้นมา ข้างในเต็มไปด้วยสิ่งที่ดูเหมือนหนอนตัวเล็ก ๆ ตากแห้งเรียงเป็นแท่ง เธอมองอย่างสงสัยแล้วถามเหลียงเยี่ยนหมิงว่า “อาจารย์ใหญ่เหลียง นี่คืออะไรคะ?”
เหลียงเยี่ยนหมิงเหลือบมองแล้วอธิบายว่า “ถั่งเช่าน่ะ”
เย่ชุนเซิงถือขวดไว้ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมันร้อนมือขึ้นมา
เธอเคยได้ยินเรื่องถั่งเช่าตั้งแต่เด็ก และตอนนี้ก็มีคนไม่น้อยที่พูดกันว่ามันรักษาได้สารพัดโรค ทำให้ถั่งเช่าขายได้ราคาสูงมาก
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เธอได้ยินว่ามีคนในหมู่บ้านได้รับเงินชดเชยจากการเวนคืนที่ดิน แล้วฝากคนไปซื้อมา ราคาชั่งละสองพันกว่าหยวน
เย่ชุนเซิงยื่นขวดแก้วออกไป “รบกวนคุณช่วยเอาไปคืนให้สหายคนนี้ด้วยนะคะ”
“แล้วก็อันนี้ด้วยค่ะ!”
เย่ชุนเซิงเบิกตากว้าง ก่อนจะหยิบของอีกชิ้นที่ไม่คุ้นตาออกมาจากกล่อง
โสม
แถมยังเป็นโสมทั้งราก
เธอดูอายุของมันไม่ออก แต่รากโสมมีขนาดใหญ่ ดูแล้วต้องมีอายุไม่น้อยแน่
กล่องนี้ครูฝึกนำมามอบให้ตั้งแต่เช้า เหลียงเยี่ยนหมิงจึงไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรบ้าง พอเห็นโสมเขาก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน