เย่ชุนเซิงเบิกตากลมโต เผลอหันไปมองลู่เฟิ่งอู๋
แล้วก็ถูกลู่เฟิ่งอู๋เหลือบมองกลับมาอย่างเอือมระอา
“……” เย่ชุนเซิงยิ้มเจื่อน ๆ “อ๋อ ๆ ขอโทษที นึกว่าเสียงเมื่อกี้เป็นเธอ”
เย่ชุนเซิงมองตามสายตาของลู่เฟิ่งอู๋ไป ก็เห็นคนที่ส่งเสียงเมื่อครู่ตัวจริง นั่นคือหลี่เฟิง
หลี่เฟิงเดินไปหยุดข้างเฉินหลิงหลิง ใบหน้าเจือความเขินอาย เขายิ้มแล้วพูดว่า “เสี่ยวเยว่ ขอโทษนะ เดิมทีฉันแค่อยากแอบเอาดอกไม้มามอบให้เธอ พร้อมกับชมเธอสักหน่อย ไม่คิดว่าคนจากร้านดอกไม้จะมาส่งเอาตอนนี้”
พอได้ยินคำพูดของหลี่เฟิง ดวงตาเฉินหลิงหลิงก็เป็นประกาย รีบโบกมือพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ส่งมาตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน”
ส่งมาตอนนี้ตรงกับใจเธอพอดี ทุกคนจะได้เห็นว่าเธอได้รับดอกไม้!
เฉินหลิงหลิงมองหลี่เฟิงอย่างเขินอาย ก่อนถามว่า “ทำไมเธอถึงเขียนคำว่า ‘เย่’ ล่ะ ไม่เขียนชื่อตัวเอง?”
เมื่อกี้ทำเอาเธอลังเลอยู่ตั้งนาน ว่าระหว่างคนส่งดอกไม้กับหลี่เฟิง เธอควรเลือกใครดี
“เอ่อ…คำว่า ‘เย่’ นี่ จริง ๆ แล้วหมายถึง…ใบไม้สีเขียวน่ะ ใช่ ใบไม้สีเขียว!”
หลี่เฟิงกำมือแน่น แอบดีใจที่ตัวเองหัวไว เขามองเฉินหลิงหลิงแล้วพูดอย่างลึกซึ้งว่า “เสี่ยวเยว่ เธอเป็นดอกไม้สีแดง ข้างกายดอกไม้สีแดงย่อมต้องมีใบไม้สีเขียวคอยอยู่เคียงข้าง เสี่ยวเยว่ ฉันอยากเป็นใบไม้สีเขียวของเธอ ได้ไหม?”