ก่อนหน้านี้ตอนบริษัทจัดพิธีเปิดกิจการ มีคนในหมู่บ้านเอาต้นไม้เรียกทรัพย์มามอบให้สองต้น
แต่ก็ยังไม่สวยเท่าต้นที่ตั้งอยู่หน้าห้องทำงานของลู่ข่ายเฟิง
ลองถามดูก่อนแล้วกัน เธอเองก็จะไปซื้อสักต้นมาวางไว้หน้าห้องทำงานของบริษัท
เมื่อเห็นว่าเย่ชุนเซิงชอบต้นไม้เรียกทรัพย์ หลินอวี่ก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจแทนเจ้าของ พร้อมเอ่ยว่า
“ต้นนี้ประธานลู่ของเราไปเชิญอาจารย์ผู้มีประสบการณ์มาช่วยเพาะเลี้ยงด้วยตัวเอง แถมยังเลือกต้นที่โตสวยที่สุดกลับมาอีกด้วย!”
ทั้งใช้เงินและลงแรงไปไม่น้อยเลย
“คุณเย่ ถ้าคุณอยากได้เหมือนกัน เดี๋ยวผมโทรไปถามให้ว่าอาจารย์ยังมีเหลือหรือเปล่า”
“น่าจะมีนะครับ แต่คงไม่สวยเท่าต้นของเรา”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” เย่ชุนเซิงรู้สึกเสียดายนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจได้ เธอจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นรบกวนเลขาหลินช่วยถามให้หน่อยนะคะ”
ในเมื่อเป็นต้นไม้ที่อาจารย์ผู้มีประสบการณ์เพาะเลี้ยง ต่อให้ไม่สวยเท่าต้นหน้าห้องทำงานของลู่ข่ายเฟิง แต่ก็ต้องดีกว่าต้นที่ขายอยู่ตามท้องตลาดมากแน่ ๆ
“ไม่รบกวนหรอกครับ ถ้าถามได้แล้ว ผมจะให้เฟิ่งอู๋บอกคุณนะ”