เย่เจียซีโผกอดเย่ชุนเซิงแล้วกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นอยู่หลายครั้ง
“อ๊า! อาสะใภ้เล็กดีที่สุดเลย หนูรักอาสะใภ้เล็กที่สุด!”
“แต่...หนูขอแค่หนึ่ง...เอ่อ...” เย่เจียซีกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนเปลี่ยนนิ้วที่ชูออกมาเป็นสองนิ้ว แล้วหัวเราะแหะ ๆ อย่างเขินอาย “แหะ ๆ สองชุดก็พอค่ะ...”
ในเมื่ออาสะใภ้เล็กใจป้ำขนาดนี้ เธอก็ขอเพิ่มอีกชุดแล้วกัน
รอให้โตขึ้นและหาเงินได้เมื่อไร เธอก็จะซื้อของให้อาสะใภ้เล็กเหมือนกัน!
เย่ชุนเซิงพูดอย่างใจกว้างว่า “ไหน ๆ หนูก็ชอบทุกชุดและอยากได้ทั้งหมดแล้ว งั้นก็ซื้อกลับไปทั้งหมดเลย ไม่ได้แพงอะไรสักหน่อย”
แม้เสื้อผ้าสิบกว่าชุดรวมกันจะราคาหลายร้อยหยวน ซึ่งก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ
แต่ตอนนี้เธอมีเงิน ซื้อไหว!
“อาสะใภ้เล็ก อาสะใภ้เล็ก!” เย่เจียซีทั้งตื่นเต้นทั้งลังเล “แบบนี้จะดีเหรอคะ...”
เธออยากได้ทั้งหมดจริง ๆ
แต่ถ้าใช้อาสะใภ้เล็กจ่ายเงินมากขนาดนี้ กลับไปพ่อแม่ต้องว่าเธอแน่
“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้ซื้อแบบนี้ทุกวันสักหน่อย กลับไปอาสะใภ้จะคุยกับพวกพี่สาวใหญ่เอง ไม่ปล่อยให้พวกหนูโดนดุหรอก” เย่ชุนเซิงคิดเรื่องนี้ไว้หมดแล้ว
ถ้าตอนนี้ลูกสองคนของบ้านพี่สาวสามอยู่ด้วย เธอคงไม่พูดจาใจกว้างแบบนี้แน่
พี่สาวใหญ่กับคนอื่น ๆ ดีกับเธอ เธออยากตอบแทนพวกเขา จะให้เงินก็คงไม่รับ จะซื้อของให้ ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่พวกเขาต้องการเป็นพิเศษ
เพราะอย่างนั้น เธอจึงให้เด็ก ๆ แทน
อีกอย่าง เย่เจียซีกับพวกเด็ก ๆ ก็รู้ความ มีขอบเขต และรู้จักสำนึกบุญคุณ เธอเต็มใจจ่ายเงินให้พวกเขา