ภรรยาของเขา หานจู๋จวิน ก็ยิ้มพลางพูดว่า “ใช่แล้ว พ่ออุตส่าห์มีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเธอทั้งที วันนี้ก็เลือกดูให้เต็มที่เลยนะ”
“มาเถอะ เราช่วยกันเลือก” หานจู๋จวินคล้องแขนสามี พลางยิ้มสดใส “ข่ายเฟิง คุณตาถึง แถมยังเป็นผู้ชาย เข้าใจความคิดของเด็กผู้ชายดี ช่วยแนะนำเฟิ่งอู๋หน่อยนะ”
“ได้สิ ผมฟังคุณอยู่แล้ว” ลู่ข่ายเฟิงตบมือภรรยาเบา ๆ อย่างอ่อนโยน ท่าทางเชื่อฟังเธอทุกอย่าง
เมื่อเห็นสองสามีภรรยาประสานใจกลมเกลียวกันในเวลานี้ ลู่เฟิ่งอู๋ก็เบ้ปากน้อย ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น
“ไม่ต้อง ผมเลือกเอง”
ลู่เฟิ่งอู๋มองพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง “ผมอยากได้เท่าไร พ่อก็จ่ายให้หมดเหรอ?”
ลู่ข่ายเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ ลูกซื้อเท่าไร พ่อก็จ่ายให้หมด! พ่อหาเงินก็เพื่อให้ลูกอยากได้อะไรก็ซื้อได้ไม่ใช่เหรอ!”
ลู่เฟิ่งอู๋หยิบแว่นกันแดดที่ถือเล่นอยู่ขึ้นมาสวม บดบังแววเยาะหยันที่วาบผ่านดวงตา ก่อนลุกเดินไปทางราวแขวนเสื้อ
เพราะลู่ข่ายเฟิงมาเยือน เจ้าของร้านเสื้อผ้าจึงมารอและต้อนรับด้วยตัวเอง
เมื่อเห็นลู่เฟิ่งอู๋ขยับตัว เจ้าของร้านก็ส่งสัญญาณให้พนักงานขายตามไป ส่วนตัวเองยิ้มต้อนรับสองสามีภรรยาลู่ข่ายเฟิงอย่างนอบน้อม
“คุณลู่ คุณนายลู่ เชิญนั่งทางนี้ครับ ผมทราบว่าวันนี้คุณจะมาเยือนร้านของเรา จึงเตรียมชาหลงจิ่งก่อนฤดูเก็บเกี่ยวไว้ให้เป็นพิเศษ หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะครับ...”