เย่ชุนเซิงกล่าวว่า “ใช่แล้ว เธอจะใช้เงินทำไมต้องมาปรึกษาฉันด้วย? เธอใช้เงินไม่ต้องปรึกษาฉัน ฉันใช้เงินก็ไม่ต้องปรึกษาเธอเหมือนกัน”
หลี่กั๋วเฉียงทำหน้าซื่อ ๆ แล้วช่วยพูดสนับสนุนว่า “ชุนเซิง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เธอควรปรึกษาพี่สาวสามกับคนอื่น ๆ ก่อนจริง ๆ นะ ยังไงเธอก็อายุไม่มาก ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว...”
เย่ชุนเซิงพูดไม่ออก จึงขัดขึ้นว่า “ฉันจะอายุน้อยแค่ไหนก็อายุสิบแปดแล้ว เป็นผู้ใหญ่ตามกฎหมาย มีความสามารถในการทำนิติกรรมโดยสมบูรณ์ มีสิทธิ์จัดการและใช้ทรัพย์สินของตัวเองได้”
เย่ชุนเซิงมองออกอย่างชัดเจนว่าเรื่องที่พี่สาวสามก่อขึ้นนี้ หลี่กั๋วเฉียงเป็นคนชี้นำอยู่เบื้องหลังทั้งหมด
เธอจึงไม่เกรงใจหลี่กั๋วเฉียงแม้แต่น้อย เชิดคางขึ้นแล้วพูดอย่างวางอำนาจว่า
“เงินของฉัน ฉันอยากใช้ยังไงก็ใช้!”
“นอกจากพ่อกับแม่แล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์มายุ่ง”
“พี่เขยสาม ถ้าคุณมีความเห็น อยากมาควบคุมฉัน ก็ไปถามพ่อกับแม่ฉันก่อนสิ ถ้าพวกท่านยอมให้คุณมาควบคุม ค่อยกลับมาจัดการฉัน”
หลี่กั๋วเฉียง “...”
ให้เขาไปถามพ่อแม่ของเธอ...
พ่อแม่ของเธอเสียไปแล้ว จะให้เขาถามยังไง? นี่เธอกำลังแช่งให้เขาตายหรือไง?
หลี่กั๋วเฉียงหน้าเคร่งขึ้น อยากจะระเบิดอารมณ์ แต่เมื่อนึกถึงแผนการในใจ สุดท้ายก็อดทนไว้
เขามองพี่สาวสาม
พี่สาวสามจึงพูดขึ้นอีกครั้ง “เอาละ ๆ ตอนนี้เธอเป็นคนรวยแล้ว ไม่ชอบพี่สาวสามคนนี้ งั้นฉันก็จะไม่ยุ่งกับเธอมากนัก จะได้ไม่ทำให้เธอรำคาญกว่าเดิม”
“แต่ชุนเซิง ยังไงฉันก็เป็นพี่สาวสามของเธอ เมื่อก่อนฉันก็ช่วยดูแลเธอไม่น้อย เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้เอ่ยปาก อยากขอให้เธอช่วยสักเรื่อง”